شدّت جنگ در نيمه روز

أنساب الأشراف:حسين عليه السلام، بر مَركبش سوار شد و قرآن را در دامان خود و پيشِ رويش گذاشت. امّا اين اقدام، جز بر هجوم و جسارت دشمنان به او نيفزود. و عمر بن سعد، حُصَين بن تميم را فرا خواند و دسته زرهپوش و پانصد تيرانداز را با او همراه كرد. آنان، ياران حسين عليه السلام را تيرباران كردند تا اسب هايشان را از پاى در آوردند و همه لشكر حسين عليه السلام، پياده شدند و در نيمه روز، به شدّت و بدون توقّف جنگيدند و با نزديك و يك جا قرار دادن خيمه ها و افروختن آتش در پشتِ خود، كارى كرده بودند كه فقط از يك جبهه، امكان رويارويى با آنها بود. عمر سعد، به تخريب خيمه ها و سنگرهايشان فرمان داد كه با نيزه ها و شمشيرهاى خود، آنها را دريدند و شمر، از جناح چپ، يورش بُرد تا آن جا كه با نيزه اش به خيمه حسين عليه

تاريخ الطبرىـ به نقل از زُبَيدى ـ: ياران حسين عليه السلام، به شدّت با آنان جنگيدند و پيوسته، سواران آنها ـ كه تنها 32 تن بودند ـ حمله مى بردند، و به هيچ سو حمله نمى بردند، جز آن كه سپاه كوفه را مى شكافتند. هنگامى كه عَزرَة بن قيس، فرمانده سواران كوفه، ديد كه سواران از هر سو از هم باز و شكافته مى شوند، عبد الرحمان بن حِصن را به سوى عمر بن سعد فرستاد و گفت: آيا آنچه را سوارانم، امروز از اين تعداد كم مى كِشند، مى بينى؟! پيادگان و تيراندازان را به سوى ايشان، روانه كن. عمر بن سعد، حُصَين بن تميم ۲ را فرا خواند و دسته زرهپوش و پانصد تيرانداز را با او روانه كرد. آنان، تا نزديكى حسين عليه السلام و يارانش، جلو آمدند و آنان را تيرباران كردند. طولى نكشيد كه اسب هايشان را از پاى در آوردند و همگى

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو مِخنَف ـ: نُمَير بن وَعْله برايم نقل كرد كه: شمر بن ذى الجوشن، حمله بُرد تا آن جا كه با نيزه اش به خيمه حسين عليه السلام زد و فرياد كشيد: برايم آتش بياوريد تا اين خيمه را با اهلش بسوزانم! زنان، صيحه كنان، از چادر بيرون دويدند. حسين عليه السلام بر او بانگ زد: «اى پسر ذى الجوشن! تو آتش مى خواهى تا خانه مرا با اهلم بسوزانى؟ خداوند، تو را با آتش بسوزانَد!» نيز سليمان بن ابى راشد، از حُمَيد بن مسلم برايم نقل كرد كه او گفت: به شمر بن ذى الجوشن گفتم: سبحان اللّه! اين، براى تو خوب نيست. آيا مى خواهى دو چيز را براى خود، گِرد آورى؟ به عذاب خدا (آتش)، عذاب كنى و كودكان و زنان را نيز بكُشى؟! به خدا سوگند، تو با كشتن مردان، اميرت را راضى مى كنى! شمر گفت: تو كيستى؟ من

الإرشاد:مردم (لشكر)، به سوى حسين عليه السلام باز گشتند و شمر بن ذى الجوشن ـ كه خدا لعنتش كند ـ، به جناح چپ [سپاه حسين عليه السلام]، حمله برد و آنان، در برابرش ايستادند و با او به زد و خورد پرداختند. از هر سو به حسين عليه السلام و يارانش حمله شد و ياران حسين عليه السلام، به شدّت با آنان جنگيدند و سواران آنها ـ كه تنها 32 تن بودند ـ، پيوسته حمله مى كردند و به هر جا از سپاه كوفه كه حمله مى بُردند، آن را مى شكافتند. هنگامى كه عُروة بن قيس ـ كه فرمانده سواران سپاه كوفه بود ـ، چنين ديد، به عمر بن سعد پيغام داد كه: آيا آنچه را سوارانم امروز از اين تعداد كم مى كِشند، نمى بينى؟! پيادگان و تيراندازان را به سوى آنها بفرست. پس عمر، تيراندازان را به سوى آنان فرستاد. اسب حُرّ بن يزيد، از پاى در آمد.

تاريخ الطبرىـ به نقل از نُمَير بن وَعْله:تا فرا رسيدن ظهر، با حسين عليه السلام و يارانش جنگيدند؛ شديدترين جنگى كه خدا آفريده بود. دشمن نمى توانست جز از يك جبهه بر آنان، وارد شود؛ زيرا سنگرها و خيمه هايشان گِرد هم و به يكديگر، نزديك بود. هنگامى كه عمر بن سعد، اين را ديد، مردانى را فرستاد تا آن خيمه ها را از چپ و راستشان، ويران كنند و آنها را به محاصره خود در آوردند. ياران حسين عليه السلام، در دسته هاى سه، چهار نفرى، ميان چادرها مى ايستادند و به آن افرادى كه به ويران كردن خيمه ها و غارت آنها مشغول بودند، حمله مى بُردند و هر يك از آنها را مى كُشتند و يا از نزديك به سوى او تير مى انداختند و وى را از پاى در مى آوردند. از اين رو، عمر بن سعد، فرمان داد: خيمه ها را بسوزانيد؛ امّا داخل آنها

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:شمر بن ذى الجوشن، حمله كرد؛ ولى در برابرش ايستادگى كردند. ياران حسين عليه السلام، با آن كه تنها 32 سوار بودند، به شدّت مى جنگيدند و بر هيچ سويى از لشكر كوفه حمله نمى بُردند، جز آن كه آن را مى شكافتند. پس عمر بن سعد، حُصَين بن نُمَير را با پانصد تير انداز، فرا خواند. آنان، جلو آمدند تا به نزديك حسين عليه السلام و يارانش رسيدند و آنان را تيرباران كردند. اندكى نگذشت كه مَركب هايشان را از پاى در آوردند و با آنان جنگيدند تا ظهر، فرا رسيد و كار جنگ، بالا گرفت؛ امّا ياران ابن سعد، نتوانستند جز از يك جبهه، بر آنانْ وارد شوند؛ زيرا خيمه هايشان، گِرد هم و به يكديگر، نزديك بود. از اين رو، عمر بن سعد، پيادگان را فرستاد تا خيمه ها را از چپ و راستشان ويران كرده، از هم