خبر شهادت مسلم بن عقيل

الإرشادـ به نقل از عبد اللّه بن سليمان اسدى و مُنذِر بن مُشمَعِل اسدى ـ: چون حج گزارديم، قصدى جز پيوستن به حسين عليه السلام نداشتيم، تا بنگريم كارش به كجا مى انجامد. با شتاب، بر شتران رانديم تا به زَرود رسيديم. چون نزديك شديم، مردى كوفى را ديديم كه هنگامى كه حسين عليه السلام را ديده بود، راهش را كج كرده بود. و حسين عليه السلام ايستاده بود، گويى كه مى خواهد او را ببيند. سپس او حسين عليه السلام را رها كرد و رفت و ما به سوى او رفتيم. يكى از ما به ديگرى گفت: نزد او برويم و از او بپرسيم؛ چون از كوفه خبر دارد. رفتيم تا به او رسيديم. گفتيم: درود بر تو! گفت: درود بر شما! گفتيم: از كدام قبيله اى؟ گفت: اسدى هستم. گفتيم: ما نيز اسدى هستيم. تو كيستى؟ گفت: من، بَكر فرزند فلانى ام. ما

تاريخ الطبرى:ابو مِخنَف مى گويد: قدامة بن سعيد بن زائدة بن قدامه ثقفى، در باره رفتار محمّد بن اشعث با مسلم بن عقيل و اسارت وى نقل كرد كه: آن گاه، مسلم، رو به محمّد بن اشعث كرد و گفت: اى بنده خدا! به خدا سوگند كه مى بينم از امان دادن به من، ناتوانى. آيا خيرى در تو هست؟ آيا مى توانى يكى را بفرستى كه از زبان من براى حسين عليه السلام پيغام ببرد ـ چرا كه مى دانم امروز با خاندان خويش به سوى شما روان شده، يا فردا روان مى شود و اين نگرانى و اندوهى كه [در وجود من]مى بينى، به سبب آن است ـ و بگويد: «ابن عقيل، مرا پيش تو فرستاد، در حالى كه به دست اين قوم، اسير بود و مى دانست كه كشته مى شود. او مى گفت: با خاندان خويش، باز گرد. مردم كوفه، فريبت ندهند، كه آنان، همان ياران پدرت هستند كه آرزوى جدايى از آنها

الأخبار الطوال:حسين عليه السلام چون از زَرود حركت كرد، مردى از بنى اسد را ديد و از او در باره اخبار كوفه پرسيد. گفت: هنوز از كوفه بيرون نيامده بودم كه مسلم بن عقيل و هانى بن عروه كشته شدند و خودم ديدم كه كودكان، پاهاى آن دو را گرفته بودند و بر زمين مى كشيدند. امام حسين عليه السلام فرمود: « «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّـآ إِلَيْهِ رَ جِعُونَ» . جان هاى خود را به خداوند، وا مى گذاريم». آن مرد به امام حسين عليه السلام گفت: اى پسر پيامبر خدا! تو را به خدا سوگند مى دهم كه جان خود را و جان هاى خاندانت را كه همراه تو مى بينم، حفظ كنى. به جاى خود، برگرد و رفتن به كوفه را رها كن. به خدا سوگند، در آن شهر، براى تو ياورى نيست. فرزندان عقيل ـ كه همراه حسين عليه السلام بودند ـ گفتند: ما را پس از مرگ

الملهوف:حسين عليه السلام حركت كرد تا به زُباله رسيد. در آن جا خبر شهادت مسلم را دريافت كرد و شمارى از پيروانش، اين مطلب را دانستند. پس آزمندان و دو دلان، از گِرد او پراكنده شدند و خانواده و ياران خوبش، همراه او ماندند. زمينِ آن جا براى شهادت مسلم بن عقيل، از گريه و فرياد، به لرزه در آمد و اشك ها چون سيل، جارى شدند. سپس حسين عليه السلام به آهنگ آنچه خدا او را بِدان خوانده بود، رفت. سپس فَرَزدَق ۳ به ديدارش آمد. بر او سلام كرد و گفت: اى فرزند پيامبر خدا! چگونه به مردم كوفه اعتماد مى كنى، در حالى كه پسرعمويت مسلم بن عقيل و يارانش را كشتند؟ سرشك از ديده حسين عليه السلام سرازير شد و فرمود: «خداوند، مسلم را رحمت كند! او به سوى نسيم رحمت و درود و خشنودىِ خدا، شتافت و آنچه بر عهده او بود،