يارى خواستن از عبيد اللّه بن حُر

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو مِخنَف ـ: جميل بن مَرثَد برايم نقل كرد كه: حسين عليه السلام به راه ادامه داد تا به قصر (منزلگاه) بنى مُقاتل رسيد. آن جا فرود آمد و خيمه اى برپا شده ديد. مُجالد بن سعيد، از عامر شَعبى برايم نقل كرد كه: حسين بن على عليه السلام پرسيد: «اين خيمه، از آنِ كيست؟». گفتند: از آنِ عبيد اللّه بن حُرّ جُعفى ۲ است. فرمود: «او را نزد من فرا خوانيد» و قاصدى به سوى او فرستاد. قاصد، چون نزد او رسيد، گفت: اين، حسين بن على است كه تو را فرا مى خوانَد. عبيد اللّه بن حُر، استرجاع كرد (اِنّا للّه گفت) و گفت: به خدا سوگند، از كوفه بيرون نيامدم، مگر بِدان جهت كه مبادا حسين، وارد كوفه شود و من در آن جا باشم. به خدا سوگند، نمى خواهم او را ببينم و او مرا ببيند. قاصد آمد و به حسين

الأخبار الطوال:حسين عليه السلام از اُطراقگاه خود، كوچ كرد و سمت راست ۳ جادّه كوفه را انتخاب كرد تا به قصر بنى مُقاتل رسيد و در آن جا فرود آمدند. حسين عليه السلام نگاه كرد و خيمه اى برافراشته ديد. پرسيد: «اين، از آنِ كيست؟». گفتند: از عبيد اللّه بن حُرّ جُعفى است ـ كه از بزرگان كوفه و جنگجويان آنها بود ـ. حسين عليه السلام يكى از غلامانش را نزد او فرستاد و او را نزد خود خواند. قاصد آمد و گفت: اين، حسين بن على است. از تو مى خواهد كه نزد او بروى. عبيد اللّه گفت: به خدا سوگند، از كوفه بيرون نيامدم، مگر بِدان جهت كه جمعيّت بسيارى را ديدم كه براى نبرد با او بيرون آمده اند و پيروانش، سست و پراكنده شده بودند. آن گاه دانستم كه او كشته مى شود. من، توان يارى او را ندارم و دوست ندارم او مرا ببيند

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از پدرش امام باقر، از جدّش امام زين العابدين عليهم السلام ـ: حسين عليه السلام حركت كرد تا به قُطقُطانه ۵ رسيد. به خيمه اى افراشته نظر افكند و فرمود: «اين خيمه، از آنِ كيست؟». گفتند: از آنِ عبيد اللّه بن حُرّ جعفى. حسين عليه السلام برايش پيغام فرستاد و فرمود: «اى مرد! تو گنهكار و خطاكارى و خداوند، تو را بِدان كيفر مى دهد، اگر به درگاه خداوند متعال توبه نكنى. اگر در اين لحظات، مرا يارى رسانى، جدّم در پيشگاه خداوند، شفيع تو خواهد بود». عبيد اللّه بن حُر گفت: اى پسر پيامبر! اگر تو را يارى كنم، نخستين كشته خواهم بود؛ ولى اين اسبم را بگيريد. به خدا سوگند، هيچ گاه سوارش نشدم و دنبال چيزى نبودم، مگر اين كه بِدان دست يافتم و كسى مرا

الفتوح:حسين عليه السلام حركت كرد تا به قصر بنى مُقاتل رسيد. در آن جا خيمه اى برافراشته و نيزه اى بر زمين كوبيده و شمشيرى آخته و اسبى ايستاده بر آخور ديد. حسين عليه السلام فرمود: «اين خيمه، از كيست؟». گفتند: از آنِ مردى به نام عبيد اللّه بن حُرّ جعفى است. حسين عليه السلام مردى از يارانش به نام حَجّاج بن مسروق جُعْفى را نزد وى فرستاد. حَجّاج آمد و وارد خيمه شد و بر او سلام كرد و او هم پاسخ داد. سپس عبيد اللّه گفت: پشتِ سرت چيست؟ حَجّاج گفت: به خدا سوگند ـ اى پسر حُر ـ، پشت سرم، خير است. به خدا سوگند، خداوند، كرامتى نصيب تو كرده است، اگر آن را بپذيرى. عبيد اللّه گفت: آن چيست؟ حَجّاج گفت: اين، حسين بن على است كه تو را براى يارى خود، فرا مى خوانَد. اگر به همراه او بجنگى، پاداش خواهى

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):عبيد اللّه بن حُرّ جعفى، حسين بن على عليه السلام را ملاقات كرد. حسين عليه السلام او را به يارى و نبرد به همراه خود فرا خواند؛ ولى وى امتناع كرد و گفت: پدرت را پيش از تو خسته كردم. حسين عليه السلام فرمود: «اگر يارى نمى كنى، فرياد [دادخواهى] ما را مشنو. به خدا سوگند، اگر كسى آن فرياد را بشنود و يارى نرساند، پس از آن، هرگز خيرى نمى بيند». عبيد اللّه مى گويد: به خدا سوگند، از اين سخن به وحشت افتادم و از دست عبيد اللّه بن زياد، فرار كردم كه مبادا مرا به سوى حسين عليه السلام بفرستد، و يكسر، در هراس بودم، تا كار حسين عليه السلام پايان يافت. سپس عبيد اللّه، از يارى نكردن حسين عليه السلام پشيمان شد و چنين سرود: فرمان رواى خيانت پيشه با خود مى