سرزمين اندوه و بلا

المعجم الكبير:اُمّ سَلَمه گفت: روزى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در خانه ام نشسته بود كه فرمود: «كسى بر من وارد نشود». من، چشم انتظار بودم، كه حسين عليه السلام وارد شد و صداى گريه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را شنيدم. سَرَك كشيدم. ديدم حسين عليه السلام در دامان پيامبر صلى الله عليه و آله است و ايشان، گريه كنان، دست بر پيشانى خود مى كشد. گفتم: به خدا سوگند، نفهميدم كِى داخل شد! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «جبرئيل، با ما در خانه بود و گفت: او (حسين) را دوست دارى؟ گفتم: از دنيا [او را] دوست دارم. جبرئيل گفت: بى ترديد، امّتت، او را به زودى در سرزمينى به نام كربلا مى كُشند». [امّ سلمه گفت:] سپس جبرئيل، از خاك آن جا برگرفت و به پيامبر صلى الله عليه و آله نشان داد و حسين عليه

تذكرة الخواصّـ به نقل از هِشام ـ: حسين عليه السلام پرسيد: «نام اين سرزمين چيست؟». گفتند: كربلا. به آن، زمينِ نينوا ۳ نيز ـ كه نام روستايى در اين جاست ـ، مى گويند. حسين عليه السلام فرمود: «سرزمين كرب و بلا. اُمّ سلمه، برايم گفته است: جبرئيل عليه السلام نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بود و تو نيز [ـ كه كودكى بودى ـ] با من بودى و گريه مى كردى. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: پسرم را رها كن! و من، رهايت كردم. او تو را گرفت و در دامانش نهاد. جبرئيل عليه السلام [به او] گفت: آيا او را دوست مى دارى؟ فرمود: آرى. گفت: امّت تو، او را به زودى مى كُشند. مى خواهى خاك سرزمينى را كه در آن كشته مى شود، به تو نشان دهم؟ فرمود: آرى. جبرئيل عليه السلام، بال خود را بر زمين كربلا گشود و آن

الفتوحـ پس از آن كه در «عُذَيب الهِجانات»، ۳ فرمان عبيد اللّه بن زياد، براى در تنگنا قرار دادن حسين عليه السلام رسيد ـ: حسين عليه السلام، بيرون آمد و فرزندان و برادران و خانواده اش ـ كه رحمت خدا بر ايشان باد ـ، پيشِ رويش بودند. حسين عليه السلام، لَختى به ايشان نگريست و گريست و فرمود: «خدايا! ما خاندان پيامبرت محمّد صلى الله عليه و آله هستيم و از حرم جدّمان، بيرون رانده شده ايم و بنى اميّه، بر ما ستم كرده اند. حقّ ما را [از ايشان]بگير و بر اين قوم كافر، يارى مان ده». سپس حسين عليه السلام در ميان خانواده اش بانگ زد و از آن جا حركت كرد تا روز چهارشنبه يا پنج شنبه، دوم محرّم سال 61 [هجرى] در كربلا فرود آمد. به يارانش رو كرد و فرمود: «آيا اين جا كربلاست؟». گفتند: آرى. حسين عليه السلام به

الأخبار الطّوال:حسين عليه السلام از منزلگاه بنى مُقاتِل، حركت كرد. حُرّ بن يزيد، با او حركت مى كرد و هر گاه كه ايشان مى خواست به سوى صحرا برود، جلوى او را مى گرفت تا آن كه به جايى به نام كربلا رسيد. اندكى به راست، متمايل شد تا به نينوا رسيد. در آن جا مردى شترسوار، به سوى قوم مى آمد. همه به انتظار او ايستادند. او چون به آنان رسيد، بر حُر سلام داد؛ امّا بر حسين عليه السلام، سلام نكرد. آن گاه، نامه اى را از عبيد اللّه بن زياد، به حُر داد و او، آن را خواند. متن آن، چنين بود: «امّا بعد، بر حسين بن على و يارانش، در همان جايى كه نامه من به تو مى رسد، تنگ بگير و جز در جايى بى آب و علف، به او اجازه فرود آمدن مده. به حامل اين نامه ام فرمان داده ام كه آنچه را تو در اين باره انجام مى دهى، به من گزارش

المطالب العاليةـ به نقل از ابو يحيى، از مردى از قبيله بنى ضَبّه ـ: هنگامى كه على عليه السلام در كربلا فرود آمد، من حاضر بودم. ايشان، رفت و در كنارى ايستاد و با دستش اشاره كرد و فرمود: «جلوى آن، جايگاه فرود آمدن مَركب هايشان، و سمت چپ آن، جاى بار و بُنه شان است». سپس با دستانش به زمين زد و مُشتى از خاك آن را بر گرفت و آن را بوييد و فرمود: «وه كه چه خون هايى بر آن، ريخته مى شود!». بعدها حسين عليه السلام آمد و در كربلا، فرود آمد. من، در ميان سوارانى بودم كه ابن زياد، آنها را به سوى حسين عليه السلام، روانه كرده بود. هنگامى كه رسيدم، گويى به جايگاه على عليه السلام و اشاره با دستش مى نگريستم. اسبم را چرخاندم و به سوى حسين بن على عليه السلام باز گشتم و بر او، سلام دادم و به او گفتم: پدرت،