حدیث دربارهآب خواستن مسلم

البداية والنهاية:لَمَّا انتَهى مُسلِمُ بنُ عَقيلٍ إلى بابِ القَصرِ، إذا عَلى بابِهِ جَماعَةٌ مِنَ الاُمَراءِ مِن أبناءِ الصَّحابَةِ، مِمَّن يَعرِفُهُم ويَعرِفونَهُ، يَنتَظِرونَ أن يُؤذَنَ لَهُم عَلَى ابنِ زِيادٍ، ومُسلِمٌ مُخَضَّبٌ بِالدِّماءِ في وَجهِهِ وثِيابِهِ، وهُوَ مُثخَنٌ بِالجِراحِ، وهُوَ في غايَةِ العَطَشِ، وإذا قُلَّةٌ مِن ماءٍ بارِدٍ هُنالِكَ، فَأَرادَ أن يَتَناوَلَها لِيَشرَبَ مِنها، فَقالَ لَهُ رَجُلٌ مِن اُولئِكَ: وَاللّهِ لا تَشرَبُ مِنها حَتّى تَشرَبَ مِنَ الحَميمِ! فَقالَ لَهُ: وَيلَكَ يَابنَ ناهِلَةَ ۱، أنتَ أولى بِالحَميمِ وَالخُلودِ في نارِ الجَحيمِ مِنّي. ثُمَّ جَلَسَ فَتَسانَدَ إلَى الحائِطِ مِنَ التَّعَبِ وَالكَلالِ وَالعَطَشِ، فَبَعَثَ عُمارةُ بنُ عُقبَةَ بنِ أبي مُعَيطٍ مَولىً لَهُ إلى دارِهِ، فَجاءَ بِقُلَّةٍ عَلَيها مِنديلٌ ومَعَهُ قَدَحٌ، فَجَعَلَ يُفرِغُ لَهُ فِي القَدَحِ ويُعطيهِ فَيَشرَبُ، فَلا يَستَطيعُ أن يُسيغَهُ مِن كَثرَةِ الدِّماءِ الَّتي تَعلو عَلَى الماءِ، مَرَّتَينِ أو ثَلاثا، فَلَمّا شَرِبَ سَقَطَت ثَناياهُ مَعَ الماءِ، فَقالَ: اَلحَمدُ للّهِِ، لَقَد كانَ بَقِيَ لي مِنَ الرِّزقِ المَقسومِ شُربَةُ ماءٍ. ۲
البداية و النهاية:چون مسلم بن عقيل به درِ قصر رسيد، در آن جا گروهى از فرمان روايان از پسران صحابه ايستاده بودند كه مسلم، آنان را مى شناخت و آنان هم مسلم را مى شناختند. آنان منتظر بودند كه به آنان، اجازه ورود به نزد ابن زياد داده شود. مسلم، صورت و لباسش، خون آلود بود و جراحت هاى بسيار داشت و بسيار تشنه بود. كوزه آب خنكى در آن جا بود. خواست از آن بنوشد، كه مردى از ميان آن جمعيت گفت: به خدا سوگند، از اين آب نمى نوشى تا از آب داغِ جهنّم بنوشى. مسلم به وى گفت: واى بر تو، اى پسر باهله! تو به آب هاى داغ و جاودانگى در آتش جهنّم، سزاوارترى. آن گاه نشست و از خستگى و ناتوانى و عطش، به ديوار، تكيه داد. عُمارة بن عُقبة بن ابى مُعَيط، غلامش را به منزلش فرستاد و او كوزه اى را كه بر آن پارچه اى بود، به همراه ظرفى آورد و آب را در ظرف مى ريخت و به مسلم مى داد تا بنوشد؛ ولى مسلم به خاطر بسيارىِ خونى كه در آب مى ريخت، نتوانست آبى بنوشد. اين كار، دو يا سه بار تكرار شد و چون اندكى نوشيد، دندان هاى جلويش در ظرف افتاد. پس گفت: ستايش، خداى را كه از روزى ام، قدرى آب مانده بود
۱.هكذا في المصدر، والظاهر: «يابن باهلة» كما مرّ في بعض النقول السابقة، نسبة إلى قبيلة «باهلة».
۲.البداية والنهاية: ج 8 ص 156.

احادیث دیگر این موضوع

۳
تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو مِخنَف ـ: قُدامة بن سعد، برايم نقل كرد كه: چون مسلم بن عقيل به درِ قصر رسيد، كوزه خنكى در آن جا نهاده شده بود. پسر عقيل گفت: از اين آب، به من بدهيد. مسلم بن عمرو به وى گفت: مى بينى چه قدر خنك است؟ نه، به خدا سوگند! از اين آب، قطره اى نخواهى نوشيد تا از آب هاى داغ در آتش جهنّم بچشى. پسر عقيل به وى گفت: واى بر تو! كيستى؟ گفت: من، پسر كسى هستم كه حقيقت را شناخت، آن گاه كه تو آن را انكار كردى، و براى امامش خيرخواهى كرد، آن گاه كه تو با او نفاق ورزيدى، و از پيشوايش حرف شنوى و فرمانبرى داشت، زمانى كه تو مخالفت و سركشى كردى. من، مسلم بن عمرو باهِلى هستم. پسر عقيل گفت: مادرت به عزايت بنشيند! چه قدر جفاپيشه و خشن و سنگ دل و درشت خو هستى! تو ـ اى پسر باهله ـ به آب هاى داغ و جاودانگى در آتش جهنّم، از من سزاوارترى. آن گاه نشست و به ديوار، تكيه داد. قدامة بن سعد برايم نقل كرد كه: عمرو بن حُرَيث، غلامى را به نام سليمان فرستاد و كوزه اى آب آورد و مسلم از آن نوشيد. همچنين سعيد بن مُدرِك بن عُماره برايم نقل كرد كه: عُمارة بن عُقبه، غلامى را به نام قيس صدا كرد و او كوزه اى كه بر آن پارچه اى بود، به همراه ظرفى آورد و در آن، آب ريخت و به مسلم نوشاند. هر گاه مسلم آب مى نوشيد، ظرفْ پر از خون مى شد. وقتى براى بار سوم، ظرف را پر از آب كرد و خواست بنوشد، دندان هاى جلويش در ظرف افتاد. آن گاه گفت: ستايش، خدا را! اگر اين آب، روزىِ من بود، آن را مى نوشيدم!
الفتوح:مسلم، پيوسته مى گفت: به من، قدرى آب بدهيد. مسلم بن عمرو باهِلى به او گفت: به خدا سوگند، آب نخواهى چشيد، تا مرگ را بچشى. مسلم بن عقيل به وى گفت: واى بر تو! چه قدر جفاپيشه و خشن و تندخو هستى! گواهى مى دهم كه اگر از قريش هستى، به آنها چسبيده اى [و در اصل، از قريش نيستى] و اگر از غير قريشى، خود را به غير پدرت نسبت داده اى. كيستى، اى دشمن خدا؟ گفت: من كسى هستم كه حقيقت را شناخت، آن گاه كه تو آن را انكار كردى، و با امامش يك رنگ بود، آن گاه كه تو با او نفاق ورزيدى، و حرف شنو و فرمانبر بود، آن گاه كه تو مخالفت ورزيدى. من، مسلم بن عمرو باهِلى ام. مسلم بن عقيل به وى گفت: تو به جاودانگى در آتش و آب داغ آن، سزاوارترى؛ چرا كه فرمانبرى از فرزندان سفيان را بر پيروى از محمّدِ پيامبر، ترجيح داده اى. آن گاه مسلم بن عقيل ـ كه خداوند، رحمتش كند ـ گفت: واى بر شما، اى كوفيان! قدرى آب به من بدهيد. در اين هنگام، غلام عمرو بن حُرَيث باهلى، با كوزه و ظرفى آمد و كوزه را به وى داد؛ ولى هر بار كه مسلم خواست بنوشد، ظرف، پُر از خون مى شد. او به جهت خون بسيار، نتوانست آب بنوشد و دندان هاى جلويش در ظرف افتاد. مسلم بن عقيل ـ كه خداوند، رحمتش كند ـ از نوشيدن آب، صرف نظر كرد. مسلم را آوردند تا بر عبيد اللّه بن زياد، وارد شد.