آب خواستن مسلم

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو مِخنَف ـ: قُدامة بن سعد، برايم نقل كرد كه: چون مسلم بن عقيل به درِ قصر رسيد، كوزه خنكى در آن جا نهاده شده بود. پسر عقيل گفت: از اين آب، به من بدهيد. مسلم بن عمرو به وى گفت: مى بينى چه قدر خنك است؟ نه، به خدا سوگند! از اين آب، قطره اى نخواهى نوشيد تا از آب هاى داغ در آتش جهنّم بچشى. پسر عقيل به وى گفت: واى بر تو! كيستى؟ گفت: من، پسر كسى هستم كه حقيقت را شناخت، آن گاه كه تو آن را انكار كردى، و براى امامش خيرخواهى كرد، آن گاه كه تو با او نفاق ورزيدى، و از پيشوايش حرف شنوى و فرمانبرى داشت، زمانى كه تو مخالفت و سركشى كردى. من، مسلم بن عمرو باهِلى هستم. پسر عقيل گفت: مادرت به عزايت بنشيند! چه قدر جفاپيشه و خشن و سنگ دل و درشت خو هستى! تو ـ اى پسر باهله ـ به آب

المحاسن و المساوئـ به نقل از ابو مَعشَر ـ: ابن زياد، نيروهايش را به دنبال مسلم بن عقيل فرستاد. مسلم با شمشير در برابر آنان ايستاد و با آنان نبرد مى كرد، تا اين كه مجروح شد و به اسارت در آمد. مسلم، عطش داشت و گفت: به من آب بدهيد. همراه او مردى از خاندان ابو مُعَيط و مردى از بنى سُلَيم بودند. شمر بن ذى الجوشن گفت: به خدا سوگند، به تو آب نمى دهيم، مگر از [آب نامطبوع] چاه. مرد مُعَيطى گفت: به خدا سوگند، جز از [آب گواراي] فرات، آبش نمى دهيم. آن گاه غلامى از غلامان مرد مُعَيطى، با تُنگى از آب و ظرفى و پارچه اى آمد و به وى آب داد. مسلم، مَزمَزه كرد و خون از دهانش آمد. يكسر، خونْ بيرون مى ريخت و او نمى توانست آب بنوشد. آن گاه گفت: آن را از من، دور كن. چون صبح شد، عبيد اللّه، مسلم را فرا خواند

الفتوح:مسلم، پيوسته مى گفت: به من، قدرى آب بدهيد. مسلم بن عمرو باهِلى به او گفت: به خدا سوگند، آب نخواهى چشيد، تا مرگ را بچشى. مسلم بن عقيل به وى گفت: واى بر تو! چه قدر جفاپيشه و خشن و تندخو هستى! گواهى مى دهم كه اگر از قريش هستى، به آنها چسبيده اى [و در اصل، از قريش نيستى] و اگر از غير قريشى، خود را به غير پدرت نسبت داده اى. كيستى، اى دشمن خدا؟ گفت: من كسى هستم كه حقيقت را شناخت، آن گاه كه تو آن را انكار كردى، و با امامش يك رنگ بود، آن گاه كه تو با او نفاق ورزيدى، و حرف شنو و فرمانبر بود، آن گاه كه تو مخالفت ورزيدى. من، مسلم بن عمرو باهِلى ام. مسلم بن عقيل به وى گفت: تو به جاودانگى در آتش و آب داغ آن، سزاوارترى؛ چرا كه فرمانبرى از فرزندان سفيان را بر پيروى از محمّدِ پيامبر، ترجيح

البداية و النهاية:چون مسلم بن عقيل به درِ قصر رسيد، در آن جا گروهى از فرمان روايان از پسران صحابه ايستاده بودند كه مسلم، آنان را مى شناخت و آنان هم مسلم را مى شناختند. آنان منتظر بودند كه به آنان، اجازه ورود به نزد ابن زياد داده شود. مسلم، صورت و لباسش، خون آلود بود و جراحت هاى بسيار داشت و بسيار تشنه بود. كوزه آب خنكى در آن جا بود. خواست از آن بنوشد، كه مردى از ميان آن جمعيت گفت: به خدا سوگند، از اين آب نمى نوشى تا از آب داغِ جهنّم بنوشى. مسلم به وى گفت: واى بر تو، اى پسر باهله! تو به آب هاى داغ و جاودانگى در آتش جهنّم، سزاوارترى. آن گاه نشست و از خستگى و ناتوانى و عطش، به ديوار، تكيه داد. عُمارة بن عُقبة بن ابى مُعَيط، غلامش را به منزلش فرستاد و او كوزه اى را كه بر آن پارچه اى بود،