حدیث دربارهرايزنى يزيد براى انتخاب حكمران كوفه

المحاسن والمساوئ عن أبي معشر:قَدَّمَ الحُسَينُ عليه السلام مُسلِمَ بنَ عَقيلٍ إلَى الكوفَةِ لِيَأخُذَ عَلَيهِمُ البَيعَةَ، وكانَ عَلَى الكوفَةِ ـ حينَ ماتَ مُعاوِيَةُ ـ النُّعمانُ بنُ بَشيرِ بنِ سَعدٍ الأَنصارِيُّ، فَلَمّا بَلَغَهُ خَبَرُ الحُسَينِ عليه السلام، قالَ: لَابنُ بِنتِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله أحَبُّ إلَينا مِنِ ابنِ بِنتِ بَحدَلٍ. ۱ فَبَلَغَ ذلِكَ يَزيدَ، فَأَرادَ أن يَعزِلَهُ، فَقالَ لِأَهلِ الشّامِ: أشيروا عَلَيَّ مَن أستَعمِلُ عَلَى الكوفَةِ؟ فَقالوا: أتَرضى بِرَأيِ مُعاوِيَةَ؟ قالَ: نَعَم. قالوا: فَإِنَّ العَهدَ بِإِمارَةِ عُبَيدِ اللّهِ بنِ زِيادٍ عَلَى العِراقَينِ ۲ قَد كُتِبَ فِي الدّيوانِ، فَاستَعمِلهُ عَلَى الكوفَةِ، فَقَدِمَ الكوفَةَ قَبلَ أن يَقدَمَ الحُسَينُ عليه السلام. ۳
المحاسن و المساوئـ به نقل از ابو مَعشَر ـ: حسين عليه السلام، مسلم بن عقيل را به جانب كوفه فرستاد تا از كوفيان، بيعت بگيرد. والى كوفه در هنگام مرگ معاويه، نعمان بن بشير بن سعد انصارى بود. چون خبر حسين عليه السلام به وى رسيد، گفت: به درستى كه پسر دختر پيامبر، نزد ما محبوب تر است از پسر دختر بَحدَل. ۴ اين خبر به گوش يزيد رسيد و تصميم گرفت او را بركنار كند. از شاميان در باره فرماندار [جديد] كوفه مشورت خواست. گفتند: آيا رأى معاويه را مى پذيرى؟ گفت: بله. گفتند: اين، حكم امارت عبيد اللّه بر بصره و كوفه است كه [زمان معاويه نوشته شده و] در ديوان به ثبت رسيده است. پس او را به حكومت كوفه بگمار. عبيد اللّه پيش از ورود حسين عليه السلام، وارد كوفه شد
۱.بنت بَحدَل: هي ميسون بنت بحدل الكلبيّة، اُمّ يزيد.
۲.العِراقان: الكوفة والبصرة (معجم البلدان: ج 4 ص 93).
۳.المحاسن والمساوئ: ص 59، العقد الفريد: ج 3 ص 364 عن أبي عبيد القاسم بن سلّام، الإمامة والسياسة: ج 2 ص 8، المحن: ص 144، جواهر المطالب: ج 2 ص 265 عن أبي عبيد القاسم بن سلّام وكلاهما نحوه.
۴.مادر يزيد، ميسون دختر بَحدَلِ كلبى بود.

احادیث دیگر این موضوع

۴
تاريخ الطبرىـ به نقل از عوانه ـ: چون نامه هاى بسيارى در فاصله دو روز به دست يزيد رسيد، وى سِرجون، . سِرجون بن منصور رومى ـ و گفته شده سرحون ـ، نامش تعريب شده سرژيوس است و پدرش منصور، كارگزار اموال بود. سرجون، غلام معاويه و كاتب او و پسرش يزيد و عبد الملك بود. او مسيحى بود و به وى سرحه گفته مى شد. او كليسايى در بيرون «باب فراديس» داشت كه پس از فتح [دمشق] برايش ساخته شده بود. او اسلام آورد؛ ولى كليسا باقى ماند. وى همدم يزيد در مى گسارى بود و او بود كه وقتى خبر مسلم بن عقيل به يزيد رسيد، به يزيد توصيه كرد ابن زياد را بر كوفه بگمارد. سرجون، كاتب بنى اميّه تا زمان عبد الملك بن مروان بود. عبد الملك، او را سرپرست تمام ديوان هاى عرب و عجم قرار داد و چون از دنيا رفت، منصب «كتابت»، به عرب هاى مسلمان رسيد. غلام معاويه، را خواست و از او پرسيد: نظر تو چيست؟ به درستى كه حسين، قصد كوفه كرده و مسلم بن عقيل در كوفه برايش بيعت مى گيرد. از ناتوانى نعمان و سخنان نارواى او نيز گزارش هايى به من رسيده است. آن گاه نامه ها را برايش خواند [و گفت:]رأى تو چيست؟ و چه كسى را بر كوفه بگمارم؟ البتّه يزيد، هميشه عبيد اللّه بن زياد را سرزنش مى كرد. سِرجون گفت: اگر معاويه اينك زنده شود، آيا به نظر او تَن مى دهى؟ يزيد گفت: آرى. سرجون، نامه معاويه در باره حكومت عبيد اللّه بر كوفه را بيرون آورد و گفت: اين، نظر معاويه است. او از دنيا رفت و دستور داد اين نامه نوشته شود. يزيد، اين رأى را پذيرفت و بصره و كوفه را به عبيد اللّه واگذار كرد و حكم زمامدارى كوفه را برايش فرستاد.