حدیث دربارهرايزنى يزيد براى انتخاب حكمران كوفه

تاريخ الطبري عن عمّار الدُّهني عن أبي جعفر [الباقر] عليه السلام:دَعا [يَزيدُ]مَولىً لَهُ يُقالُ لَهُ: سَرجونُ ـ وكانَ يَستَشيرُهُ ـ فَأَخبَرَهُ الخَبَرَ [أي خَبَرَ ضَعفِ النُّعمانِ بنِ بَشيرٍ]. فَقالَ لَهُ: أكُنتَ قابِلاً مِن مُعاوِيَةَ لَو كانَ حَيّا؟ قالَ: نَعَم، قالَ: فَاقبَل مِنّي؛ فَإِنَّهُ لَيسَ لِلكوفَةِ إلّا عُبَيدُ اللّهِ بنُ زِيادٍ، فَوَلِّها إيّاهُ. وكانَ يَزيدُ عَلَيهِ ساخِطا، وكانَ هَمَّ بِعَزلِهِ عَنِ البَصرَةِ. فَكَتَبَ إلَيهِ بِرِضائِهِ، وأنَّهُ قَد وَلّاهُ الكوفَةَ مَعَ البَصرَةِ، وكَتَبَ إلَيهِ أن يَطلُبَ مُسلِمَ بنَ عَقيلٍ، فَيَقتُلَهُ إن وَجَدَهُ. ۱
تاريخ الطبرىـ به نقل از عمّار دُهْنى، از امام باقر عليه السلام ـ: يزيد، غلامش را ـ كه نامش سرجون بود و از او مشورت مى گرفت ـ خواست و خبر ناتوانى نعمان بن بشير را به وى داد. سرجون به يزيد گفت: اگر معاويه زنده بود، رأى او را مى پذيرفتى؟ گفت: آرى. گفت: پس، از من بپذير كه براى كوفه كسى سزاوارتر از عبيد اللّه نيست. او را بر كوفه بگمار. يزيد از عبيد اللّه، خشمگين بود و مى خواست او را از حكومت بصره نيز عزل كند. آن گاه يزيد براى عبيد اللّه نامه نوشت كه از او راضى است و حكومت كوفه را نيز به همراه حكومت بصره به وى سپرده است و برايش نوشت كه دنبال مسلم بن عقيل بگردد و اگر او را يافت، بكشد.
۱.تاريخ الطبري: ج 5 ص 348، تهذيب الكمال: ج 6 ص 423، تهذيب التهذيب: ج 1 ص 591، الإصابة: ج2 ص70، البداية والنهاية: ج 8 ص 152 نحوه؛ الأمالي للشجري: ج1 ص190، الحدائق الورديّة: ص115 عن الإمام زين العابدين عليه السلام.

احادیث دیگر این موضوع

۴
تاريخ الطبرىـ به نقل از عوانه ـ: چون نامه هاى بسيارى در فاصله دو روز به دست يزيد رسيد، وى سِرجون، . سِرجون بن منصور رومى ـ و گفته شده سرحون ـ، نامش تعريب شده سرژيوس است و پدرش منصور، كارگزار اموال بود. سرجون، غلام معاويه و كاتب او و پسرش يزيد و عبد الملك بود. او مسيحى بود و به وى سرحه گفته مى شد. او كليسايى در بيرون «باب فراديس» داشت كه پس از فتح [دمشق] برايش ساخته شده بود. او اسلام آورد؛ ولى كليسا باقى ماند. وى همدم يزيد در مى گسارى بود و او بود كه وقتى خبر مسلم بن عقيل به يزيد رسيد، به يزيد توصيه كرد ابن زياد را بر كوفه بگمارد. سرجون، كاتب بنى اميّه تا زمان عبد الملك بن مروان بود. عبد الملك، او را سرپرست تمام ديوان هاى عرب و عجم قرار داد و چون از دنيا رفت، منصب «كتابت»، به عرب هاى مسلمان رسيد. غلام معاويه، را خواست و از او پرسيد: نظر تو چيست؟ به درستى كه حسين، قصد كوفه كرده و مسلم بن عقيل در كوفه برايش بيعت مى گيرد. از ناتوانى نعمان و سخنان نارواى او نيز گزارش هايى به من رسيده است. آن گاه نامه ها را برايش خواند [و گفت:]رأى تو چيست؟ و چه كسى را بر كوفه بگمارم؟ البتّه يزيد، هميشه عبيد اللّه بن زياد را سرزنش مى كرد. سِرجون گفت: اگر معاويه اينك زنده شود، آيا به نظر او تَن مى دهى؟ يزيد گفت: آرى. سرجون، نامه معاويه در باره حكومت عبيد اللّه بر كوفه را بيرون آورد و گفت: اين، نظر معاويه است. او از دنيا رفت و دستور داد اين نامه نوشته شود. يزيد، اين رأى را پذيرفت و بصره و كوفه را به عبيد اللّه واگذار كرد و حكم زمامدارى كوفه را برايش فرستاد.