شهادت عبد اللّه بن يَقطُر

تاريخ الطبرىـ به نقل از بكر بن مُصعَب مُزَنى ـ: حسين عليه السلام از هيچ آبگاهى نمى گذشت، مگر آن كه گروهى به وى مى پيوستند، تا اين كه به منزل زُباله رسيد. در آن جا خبر كشته شدن برادر همشيرش عبد اللّه بن بُقطُر (/ يَقطُر) به وى رسيد. حسين عليه السلام او را از راه [اصلى] به سوى مسلم بن عقيل عليه السلام فرستاد و نمى دانست كه مسلم، كشته شده است. سپاه حُصَين بن تميم (/ نُمَير) در قادسيه با او برخورد كردند و او را نزد ابن زياد بُردند. ابن زياد گفت: بالاى قصر (دار الحكومه) برو و دروغگو پسر دروغگو را لعنت كن. آن گاه از قصر، پايين بيا تا در باره ات نظر دهم. عبد اللّه بن بُقْطُر، بالاى قصر رفت و وقتى با مردمْ رو به رو شد، گفت: اى مردم! من فرستاده حسين، پسر فاطمه دختر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله

أنساب الأشراف:حسين عليه السلام به طرف منزل زُباله حركت كرد و از آن جا، آبِ بسيار برداشت و از هر آبگاهى كه عبور مى كرد، گروهى به وى مى پيوستند. حسين عليه السلام برادر همشيرش، عبد اللّه بن يَقطُر را پيش از آن كه بداند مسلم كشته شده، به سوى مسلم فرستاد. حُصَين بن تميم، [در راه،] او را دستگير كرد و نزد ابن زياد فرستاد. ابن زياد، دستور داد كه بالاى قصر بُرده شود تا حسين عليه السلام را لعنت كند و او و پدرش را به دروغگويى نسبت دهد. وقتى عبد اللّه به بالاى قصر رفت، گفت: من، فرستاده حسين، پسر دختر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، به سوى شمايم تا او را عليه پسر مَرجانه و پسر سميّه، آن مرد بى نَسَبِ پسر بى نَسَب ـ كه خداوند، لعنتش كند ـ، يارى و كمك كنيد. عبيد اللّه، دستور داد او را از بالاى قصر به

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:چون نامه يزيد به ابن زياد رسيد كه راه ها و مرزها را با نگهبانان و ديده بانان بر حسين عليه السلام ببندد، ابن زياد به حُصَين بن نُمَيرِ تميمى ـ كه رئيس شُرطه (نگهبانان) بود ـ دستور داد در قادسيه فرود آيد و راه هاى ميان قُطقُطانيه ۴ تا خَفّان ۵ را كنترل نمايد. او حُرّ بن يزيد رياحى را با هزار سواره فرستاد كه جلوتر از حُصَين، حركت كنند. حسين عليه السلام برادر رضاعى اش عبد اللّه بن يَقْطُر را به سوى كوفيان فرستاد. حُصَين، او را دستگير كرد و نزد ابن زياد فرستاد. ابن زياد به وى گفت: بالاى منبر برو و حسين و پدرش را لعنت كن. عبد اللّه، بر منبر رفت و براى حسين عليه السلام دعا كرد و يزيد بن معاويه و عبيد اللّه بن زياد و پدرانشان را نفرين كرد. پس، او را از بالاى