سخن حسن بصرى در باره جانشينى يزيد
1 حدیث
تاريخ الطبري عن الحسن [البصري]:أربَعُ خِصالٍ كُنَّ في مُعاوِيَةَ، لَو لَم يَكُن فيهِ مِنهُنَّ إلّا واحِدَةٌ لَكانَت موبِقَةً ۱: اِنتِزاؤُهُ عَلى هذِهِ الاُمَّةِ بِالسُّفَهاءِ حَتَّى ابتَزَّها أمرَها بِغَيرِ مَشوَرَةٍ مِنهُم، وفيهِم بَقايَا الصَّحابَةِ وذَوُو الفَضيلَةِ، وَاستِخلافُهُ ابنَهُ بَعدَهُ سِكّيرا خِمّيرا، يَلبَسُ الحَريرَ ويَضرِبُ بِالطَّنابيرِ ۲، وَادِّعاؤُهُ زِيادا، وقَد قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: «الوَلَدُ لِلفِراشِ ولِلعاهِرِ الحَجَرُ» وقَتلُهُ حُجرا، وَيلاً لَهُ مِن حُجرٍ، مَرَّتَينِ! ۳
تاريخ الطبرىـ به نقل از حسن بَصْرى ـ: چهار گناه در معاويه بود كه اگر تنها يكى از آنها در او بود، هلاكش مى كرد: [اوّل:] با يارىِ نابخردان، بر اين امّت، مسلّط شد و خلافت را بدون مشورت با امّت و به زور، غصب كرد، در حالى كه بازماندگان صحابه و فضيلتمندان، در ميان آن بودند. [دوم:] پسر مست و خُمار خود را جانشين خود كرد؛ پسرى كه ابريشم مى پوشيد و تُنبك مى زد. [سوم:] زياد [بن سُميّه] را به پدرش [ابو سفيانْ]ملحق كرد، با آن كه پيامبر خدا فرموده بود: «فرزند، متعلّق به بسترِ خانواده است و براى زناكار، سنگ است». و [چهارم:]حُجر [بن عَدى] را كُشت. واى بر او از حُجر! واى بر او از حُجر!