رخدادهاى ميان امام عليه السلام و وليد براى بيعت گرفتن

الإرشاد:حسين عليه السلام نزد وليد رفت و مروان بن حكم را آن جا ديد. وليد، خبر مرگ معاويه را به حسين عليه السلام داد و ايشان استرجاع گفت. سپس نامه يزيد را قرائت كرد و دستور يزيد را براى بيعت گرفتن از ايشان، ابلاغ نمود. آن گاه حسين عليه السلام فرمود: «گمان نمى كنم كه تو از بيعت پنهانى من، قانع شوى؛ بلكه مايلى آشكارا بيعت كنم تا مردم بدانند». وليد گفت: بله. آن گاه حسين عليه السلام فرمود: «پس تا فردا در اين باره بينديش». وليد گفت: با نام خدا باز گرد تا به همراه جمعيت مردم، نزد ما بيايى. مروان گفت: به خدا سوگند، اگر اينك حسين از تو جدا شود و بيعت نكند، ديگر چنين فرصتى به دست نخواهى آورد، مگر آن كه كشته ها بين شما زياد شوند. اينك وى را حبس كن تا از نزد تو خارج نگردد، مگر اين كه بيعت كند

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو مخنف ـ: حسين عليه السلام بر وليد وارد شد و با امير خواندن او، بر او سلام كرد و مروان نزد او نشسته بود. حسين عليه السلام گويى بى خبر از مرگ معاويه، فرمود: «رفت و آمد و ارتباط، بهتر از جدايى است. ۳ خداوند، ميانتان را اصلاح فرمايد!». آن دو چيزى نگفتند. حسين عليه السلام نشست. وليد، نامه را خواند و خبر مرگ معاويه را به وى داد و او را به بيعت فرا خواند. حسين عليه السلام فرمود: « «انا للّه و انا اليه راجعون» . در باره درخواست بيعت، [بايد بگويم كه] كسى همچون من، پنهانى بيعت نمى كند و گمان نمى كنم تو نيز به اين مقدار، اكتفا كنى؛ بلكه مى خواهى آشكار و در حضور مردم، بيعت كنم». وليد گفت: بله. حسين عليه السلام فرمود: «پس هر گاه نزد مردم رفتى و آنان را به بيعت فرا

الملهوف:آن گاه [وليد بن عُتبه] به سراغ حسين عليه السلام فرستاد و او به همراه سى تن از خاندان و دوستانش، نزد وليد آمد. وليد، خبر مرگ معاويه را به وى داد و بيعت با يزيد را مطرح كرد. حسين عليه السلام فرمود: «اى امير! بيعت، كارى پنهانى نيست. فردا كه مردم را فرا خواندى، ما را نيز فرا بخوان». مروان گفت: اى امير! عذرش را نپذير و اگر بيعت نكرد، گردنش را بزن. حسين عليه السلام خشمگين شد و فرمود: «واى بر تو، اى پسر زن كبودْچشم! تو به قتل من دستور مى دهى؟ به خدا سوگند كه دروغ گفتى و كارى زشت مرتكب شدى». آن گاه، رو به وليد كرد و فرمود: «اى امير! ما، خاندان نبوّت و معدن رسالت و محلّ رفت و آمدِ فرشتگانيم. خداوند، با ما آغاز كرد و به ما ختم فرمود، در حالى كه يزيد، مردى فاسق، مى گسار، آدمكُش و داراى

الفتوح:حسين عليه السلام بر وليد بن عُتبه وارد شد و بر او سلام كرد. وليد، جوابى نيكو داد و ايشان را نزد خود نشاند. [راوى] مى گويد: مروان بن حكم، در مجلس وليد، حضور داشت و پيش از آن، ميان وليد و مروان، اختلاف و ناراحتى بود. حسين عليه السلام به وليد رو كرد و فرمود: «خدا، امور امير را اصلاح گرداند! صلح، بهتر از فساد است و صله رحم و ارتباط، بهتر از خشونت و كينه است و اينك، وقت آن رسيده كه شما دو نفر با يكديگر جمع شويد. شكر، خدا را كه ميان شما الفت برقرار كرد!». [راوى] مى گويد: آن دو در اين باره چيزى نگفتند. آن گاه حسين عليه السلام فرمود: «آيا از معاويه خبر داريد؟ او بيمار بود و بيمارى اش طولانى گشت. اينك حالش چه طور است؟». [راوى] مى گويد: وليد، آه گفت و نفس عميق و از روى درد و رنجى كشيد و

مثير الأحزانـ در گزارش فرا خوانده شدن امام حسين عليه السلام، عبد اللّه بن زبير، عبد اللّه بن مطيع، عبد اللّه بن عمر و عبد الرحمان بن ابى بكر از سوى وليد ـ: آنان نزد وليد، حضور يافتند و وليد، خبر مرگ معاويه را به آنان داد و آنها را به بيعت فرا خواند. عبد اللّه بن زبير، پيش از ديگران آغاز به سخن كرد و ترسيد آنان جوابى دهند كه او مايل نيست. او گفت: تو كه بر ما حاكم شدى، صله رحم به جا آوردى و با ما خوب رفتار كردى؛ ولى مى دانى كه معاويه از ما براى يزيد، بيعت خواست و ما سر باز زديم و مطمئن نيستيم كه يزيد از ما كينه به دل نداشته باشد. بنا بر اين اگر به وى خبر رسد كه ما جز در تاريكى شب و پشت درهاى بسته بيعت نمى كنيم، از اين كار، نفعى نمى برد و كينه اش برطرف نمى گردد؛ ليكن فردا كه مردم را فرا مى

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از پدرش، از جدّش امام زين العابدين عليهم السلام ـ: وقتى [وليد بن] عُتبه، سخن حسين عليه السلام را در مخالفت با يزيد شنيد، كاتب خود را فرا خواند و چنين نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. به بنده خدا يزيد، امير مؤمنان، از [وليد بن]عُتبة بن ابى سفيان. امّا بعد، حسين بن على، براى تو [حقّ] خلافت و بيعتى قائل نيست. نظر خودت را در اين باره ابراز كن. والسلام!». وقتى نامه به يزيد رسيد، جواب [وليد بن] عتبه را چنين نوشت: «امّا بعد، چون نامه ام به دستت رسيد، به سرعت، جواب نامه را بفرست و در نامه ات روشن ساز كه چه كسانى بيعت را پذيرفتند و چه كسانى از آن، سر باز زدند و با نامه، سرِ حسين بن على را نيز بفرست». اين خبر به حسين عليه السلام رسيد و

الفتوح:مروان [پس از سرزنشى كه از حسين عليه السلام شنيد]، با ناراحتى بيرون رفت و بر وليد بن عُتبه وارد شد و آنچه را از حسين بن على عليه السلام شنيده بود، به وى خبر داد. [راوى] مى گويد: آن گاه وليد براى يزيد بن معاويه نامه نوشت و گزارش مردم مدينه و عبد اللّه بن زبير را نوشت. و سپس به جريان حسين بن على عليه السلام پرداخت كه: وى بيعت و اطاعتى را از جانب ما، براى خودش باور ندارد. [راوى] مى گويد: وقتى نامه به يزيد رسيد، به شدّت خشمگين شد و هر گاه خشمگين مى شد، چشمانش دگرگون و اَحوَل (چپ) مى شد. پس براى وليد بن عُتبه چنين نوشت: «از بنده خدا يزيد، امير مؤمنان، به وليد بن عتبه. امّا بعد، چون نامه به دستت رسيد، براى بار دوم، با تأكيد بسيار، از مردم مدينه بيعت بگير. عبد اللّه بن زبير را رها كن؛