حدیث دربارهبيرون رفتن امام عليه السلام از مدينه و اقامت گزيدن او در مكّه

الإرشاد:سارَ الحُسَينُ عليه السلام إلى مَكَّةَ وهُوَ يَقرَأُ: «فَخَرَجَ مِنْهَا خَائِفًا يَتَرَقَّبُ قَالَ رَبِّ نَجِّنِى مِنَ الْقَوْمِ الظَّــلِمِينَ» ولَزِمَ الطَّريقَ الأَعظَمَ. فَقالَ لَهُ أهلُ بَيتِهِ: لَو تَنَكَّبتَ الطَّريقَ الأَعظَمَ كَما صَنَعَ ابنُ الزُّبَيرِ لِئَلّا يَلحَقَكَ الطَّلَبُ، فَقالَ: لا وَاللّهِ، لا اُفارِقُهُ حَتّى يَقضِيَ اللّهُ ما هُوَ قاضٍ. ۱
الإرشاد:حسين عليه السلام به سمت مكّه ره سپار شد، در حالى كه [اين آيه را]مى خواند: «از آن ديار، با ترس و هراس، بيرون رفت و اوضاع را مى پاييد. گفت: پروردگارا! مرا از قوم ستمگر، رهايى بخش» . او راه اصلى را در پيش گرفت. خانواده اش به وى گفتند: اگر از راه اصلى صرف نظر كنى ـ چنان كه پسر زبير انجام داد ـ، [بهتر است] تا مبادا جستجوگرانِ حكومتى به تو برسند. فرمود: «نه! به خدا سوگند، هرگز از اين راه، جدا نمى شوم تا خداوند، آنچه را مى خواهد، مقدّر فرمايد».
۱.الإرشاد: ج 2 ص 35، روضة الواعظين: ص 190، إعلام الورى: ج 1 ص 435 وفيهما صدره إلى «الظالمين»، بحار الأنوار: ج 44 ص 332.

احادیث دیگر این موضوع

۸
تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو مخنف ـ: پسر زبير گفت: «هم اينك نزد شما مى آيم» و سپس به خانه اش رفت و پنهان شد. وليد، كسى را در پى او فرستاد و او را در جمع يارانش ـ كه آماده [ى جنگ] بودند ـ يافتند. وليد، يكسره افراد را به دنبال او مى فرستاد. حسين عليه السلام فرمود: «دست برداريد تا ببينيد و ببينيم چه مى شود». پسر زبير نيز گفت: شتاب نكنيد. به من فرصت دهيد؛ نزد شما خواهم آمد». حكومتى ها، آن روز و قسمتى از آن شب را يكسره در حال اصرار و سختگيرى بر آن دو بودند و اين اصرار، به حسين عليه السلام بيشتر بود. وليد، دوستانش را به سراغ پسر زبير فرستاد و او را دشنام دادند و بر سرش فرياد زدند كه: اى فرزند زن كاهلى! به خدا سوگند، يا نزد امير مى آيى، يا تو را مى كشد. پسر زبير با همين وضع، تمام روز و اوّل شب را پشت سر گذارد، در حالى كه مى گفت: الآن مى آيم. وقتى اصرارها فراوان شد، گفت: از اين پيگيرى و پيك فرستادن هاى بسيار، به شك افتاده ام. شتاب نكنيد تا كسى را نزد امير بفرستم و رأى و نظر امير را برايم بياورد. آن گاه برادرش جعفر بن زبير را فرستاد و او [به وليد] گفت: خدا تو را رحمت كند! از عبد اللّه دست بردار. به راستى كه او را با فرستادن پيك فراوان، بى تاب و وحشت زده كرده اى. او فردا به خواست خدا، نزد تو خواهد آمد. به فرستادگانت دستور بده از او دست بر دارند. وليد هم پيغام داد كه باز گردند. پسر زبير، همان شب از طريق روستاى فُرع فُرْع: روستايى در اطراف مدينه در مسير مكّه (ر.ك: نقشه شماره 3 در پايان جلد 5). و در حالى كه تنها برادرش جعفر به همراه او بود، بيرون رفت و از راه اصلى، اجتناب كرد ـ كه مبادا كسانى در پى آنان باشند ـ و به سمت مكّه ره سپار شد. چون صبح شد، وليد در پى او فرستاد؛ ولى دريافتند كه از مدينه خارج شده است. مروان گفت: به خدا سوگند، اگر بتواند به مكّه پا بگذارد! مردانى در پى او بفرست. وليد، گروهى هشتاد نفره را در جستجوى او فرستاد؛ ولى او را نيافتند و باز گشتند. حكومتى ها كه گرفتار گريختن عبد اللّه بن زبير بودند، در آن روز، از حسين عليه السلام غافل شدند تا شب شد. [وليد] شب هنگام، مردانى را نزد حسين عليه السلام فرستاد و [حسين عليه السلام]فرمود: «صبح شود؛ ببينيم و ببينيد چه مى شود». آنان شب [از حسين عليه السلام] دست برداشتند و اصرار نكردند. حسين عليه السلام همان شب، يعنى شب يكشنبه، دو روز مانده به پايان ماه رجب سال شصت، از مدينه بيرون رفت و پسر زبير، يك شب قبل، يعنى شب شنبه، بيرون رفته بود.