حدیث دربارهچگونگى تولّد او

الأمالي للطوسي بإسناده عن عليّ بن الحسين [زين العابدين] عليه السلام:حَدَّثَتني أسماءُ بِنتُ عُمَيسٍ الخَثعَمِيَّةُ:. فَلَمّا كانَ يَومُ سابِعِهِ [الحُسَينِ عليه السلام]جاءَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله فَقالَ: هَلُمِّي ابني، فَأَتَيتُهُ بِهِ، فَفَعَلَ بِهِ كَما فَعَلَ بِالحَسَنِ عليه السلام، وعَقَّ عَنهُ كَما عَقَّ عَنِ الحَسَنِ كَبشا أملَحَ ۱، وأعطَى القابِلَةَ رِجلاً، وحَلَقَ رَأسَهُ، وتَصَدَّقَ بِوَزنِ الشَّعرِ وَرِقا، وخَلَّقَ رَأسَهُ بِالخَلوقِ ۲، وقالَ: إنَّ الدَّمَ مِن فِعلِ الجاهِلِيَّةِ. ۳

الأمالى، طوسىـ به سندش، از امام زين العابدين عليه السلام ـ: اسماء بنت عُمَيس خَثعَمى برايم گفت:. روز هفتم تولّد حسين عليه السلام، پيامبر صلى الله عليه و آله نزد من آمد و فرمود: «پسرم را بياور». او را آوردم و با او، همان گونه كرد كه با حسن عليه السلام كرده بود و يك قوچ سپيد براى او عقيقه كرد، ۴ همان گونه كه براى حسن عليه السلام كرده بود و رانش را به قابله داد و سرش را تراشيد و هموزن مويش، نقره مسكوك صدقه داد و بر سرش عطر ماليد و فرمود: «خون ماليدن بر سر، سنّت جاهلى است».

۱.الأمْلَحُ: الذي بياضه أكثر من سواده، وقيل: هو النقيّ البياض (النهاية: ج 4 ص 354 «ملح»).

۲.الخَلُوقُ: ضربٌ من الطّيب (الصحاح: ج 4 ص 1472 «خلق»).

۳.الأمالي للطوسي: ص 367 ح 781 عن عليّ بن عليّ بن رزين عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم السلام، عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج 2 ص 25 ح 5 عن داوود بن سليمان الفرا عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم السلام، المناقب لابن شهر آشوب: ج 4 ص 26 عن هاني بن هاني عن الإمام عليّ عليه السلام وعن الإمام زين العابدين عليه السلام وعن أسماء بنت عميس، روضة الواعظين: ص 171 من دون إسنادٍ الى أحدٍ من أهل البيت عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 43 ص 239 ح 4؛ مقتل الحسين عليه السلام للخوارزمي: ج 1 ص 88 عن أحمد بن عامر الطائي عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم السلام وفيها «كبشين أملحين» بدل «كبشا أملح»، وكلّها نحوه.

۴.در منابع ديگر، آمده است: دو قوچ سپيد.

کلیدواژه‌ها زندگی خانوادگی امام حسین علیه السلام تولد چگونگی تولد او

احادیث دیگر این موضوع

الكافىـ به نقل از ابو خديجه، از امام صادق عليه السلام ـ: چون فاطمه عليهاالسلام به حسين عليه السلام باردار شد، جبرئيل عليه السلام نزد پيامبر خدا آمد و گفت: «بى گمان، فاطمه عليهاالسلام به زودى، پسرى را به دنيا مى آورد كه امّتت پس از تو، او را خواهند كُشت». فاطمه عليهاالسلام هنگامى كه به حسين عليه السلام باردار شد، از باردار شدن به او و وضعِ حمل او ناراحت بود. در دنيا ديده نشده كه مادرى از به دنيا آوردن پسرش ناراحت باشد؛ امّا فاطمه عليهاالسلاماز اين رو ناخشنود بود كه مى دانست او به زودى، كشته خواهد شد. براى [امثال] اين مورد، اين آيه نازل شد: «و انسان را نسبت به پدر و مادرش به احسان، سفارش كرديم. مادرش با تحمّل رنج، به او باردار شد و با تحمّل رنج، او را به دنيا آورد، و مدّت بار برداشتن و از شير گرفتنِ او، سى ماه است» .

الكافىـ به نقل از محمّد بن عمرو ذريّات، از يكى از راويان شيعه، از امام صادق عليه السلام ـ: جبرئيل عليه السلام بر محمّد صلى الله عليه و آله نازل شد و به ايشان گفت: اى محمّد! خداوند به تو مژده تولّد فرزندى از فاطمه را مى دهد كه امّتت پس از تو، او را مى كُشند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى جبرئيل! بر خدايم درود مى فرستم؛ امّا من به فرزندى كه از فاطمه عليهاالسلاممتولّد شود و امّتم پس از من، او را بكُشند، نياز ندارم». جبرئيل عليه السلام بالا رفت و سپس فرود آمد و [دوباره] مانند آنچه گفته بود، گفت. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى جبرئيل! بر خدايم درود مى فرستم؛ امّا من به فرزندى كه امّتم پس از من، او را مى كُشند، نيازى ندارم». جبرئيل عليه السلام به سوى آسمان، بالا رفت و سپس فرود آمد و گفت: اى محمّد! خدايت، بر تو سلام مى رساند و تو را چنين مژده مى دهد كه امامت، ولايت و وصايت را در نسل او قرار مى دهد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «راضى شدم». سپس به فاطمه عليهاالسلام پيام داد كه: «خداوند، مرا به فرزندى مژده داده كه از تو متولّد مى شود و امّتم پس از من، او را مى كُشند». فاطمه عليهاالسلام پيغام داد: من به فرزندى كه از من، متولّد شود و امّتت پس از تو، او را بكُشند، نيازى ندارم. پيامبر صلى الله عليه و آله به او پيام داد كه خداوند، امامت و ولايت و وصايت را در ذريّه او (آن فرزند) قرار داده است و فاطمه عليهاالسلامپيام داد: من، راضى شدم.

الأمالى، صدوقـ به نقل از صفيّه دختر عبد المطّلب ـ: هنگامى كه حسين عليه السلام را از شكم مادرش به دنيا آوردم، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى عمّه! پسرم را به من بده». گفتم: اى پيامبر خدا! هنوز او را تميز نكرده ام. فرمود: «اى عمّه! تو او را تميز كنى؟! خداوند ـ تبارك و تعالى ـ او را تميز و پاكيزه كرده است».

عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به سندش، از امام زين العابدين عليه السلام ـ: اسماء بنت عميس در صفحات پيشين، درباره حضور اَسماء در اين گونه اسناد، بحث شد. برايم. نقل كرد: پس از يك سال، حسين عليه السلام متولّد شد و پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و فرمود: «اى اسماء! پسرم را به من بده». او را در پارچه سفيدى به ايشان دادم. پيامبر صلى الله عليه و آله در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و او را در دامنش نهاد و گريست. گفتـ [م]: پدر و مادرم فدايت! چرا مى گِريى؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «بر اين پسرم مى گِريم». گفتم: او الآن متولّد شده است، اى پيامبر خدا! فرمود: «پس از من، گروه ستمكار، او را مى كُشند. خداوند، شفاعتم را به آنان نرساند!». سپس فرمود: «اى اسماء! اين را به فاطمه مگو، كه او را تازه به دنيا آورده است».

دعائم الإسلام، از امام على عليه السلام ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هر كس فرزندى برايش متولّد شد، در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه بگويد؛ زيرا اين، سپر او در برابر شيطان است». پيامبر صلى الله عليه و آله به من فرمان داد تا آن، براى حسن و حسين عليهماالسلام به انجام رسد و افزون بر اذان و اقامه، در گوش آنها، سوره فاتحه و آية الكرسى و قسمت آخر سوره حشر و سوره اخلاص (توحيد) و معوّذتين هم خوانده شود.

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابو رافع ـ: هنگامى كه فاطمه عليهاالسلامحسين عليه السلام را به دنيا آورد، ديدم كه پيامبر صلى الله عليه و آله در گوش او اذان گفت.

الأمالى، صدوقـ به نقل از ابراهيم بن شعيب ميثمى، از امام صادق عليه السلام ـ: هنگامى كه حسين بن على عليه السلام متولّد شد، خداى عز و جل به جبرئيل عليه السلام فرمان داد كه با هزار فرشته، فرود آيد و از طرف خداى عز و جل و خودش به او شاد باش بگويد.

دلائل الإمامةـ به نقل از محمّد بن على شلمغانى، از كسى كه براى او حديث كرد، از امام جواد عليه السلام ـ: هنگامى كه حسين عليه السلام متولّد شد، جبرئيل عليه السلام با يكهزار فرشته، فرود آمدند و تولّد او را به پيامبر صلى الله عليه و آله شاد باش گفتند».