حدیث دربارهبهاى دوستى و ارتباط با ايشان

المعجم الكبير عن عمر بن عليّ عن عليّ عليه السلام عن النبيّ صلى الله عليه و آله:أنَا وفاطِمَةُ وحَسَنٌ وحُسَينٌ مُجتَمِعونَ ومَن أحَبَّنا يَومَ القِيامَةِ، نَأكُلُ ونَشرَبُ حَتّى يُفَرَّقَ بَينَ العِبادِ. فَبَلَغَ ذلِكَ رَجُلاً مِنَ النّاسِ، فَسَأَلَ عَنهُ، فَأَخبَرتُهُ، فَقالَ: كَيفَ بِالعَرضِ وَالحِسابِ؟ فَقُلتُ لَهُ: كَيفَ كانَ لِصاحِبِ ياسينَ ۱ بِذلِكَ حينَ اُدخِلَ الجَنَّةَ مِن ساعَتِهِ. ۲

المعجم الكبيرـ به نقل از عمر بن على، از امام على عليه السلام ـپيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «روز قيامت، من و فاطمه و حسن و حسين و نيز هر كس كه ما را دوست دارد، گِرد هم هستيم، مى خوريم و مى آشاميم تا خداوند ميان بندگان، جدايى بيندازد». اين حديث، به مردى از مردم رسيد و در باره آن پرسيد و من هم به او گفتم. گفت: پس عرضه اعمال و محاسبه، چه مى شود؟ به او گفتم: صاحب ياسين را چه مى گويى كه همان موقع [ـِ شهادت و بدون اين كارها] به بهشت در آمد؟ ۳

۱.المراد من صاحب ياسين هو الشخص المذكور في سورة يس وهو حبيب بن اسرائيل النجار الذي جاء من أقصى المدينة بسرعة، واستشهد على أيدي الكفّار بسب ذبه عن الأنبياء الذين جاؤوا إلى المدينة، وقد نقل القرآن الكريم قولهم له «قِيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ» (راجع: سورة يس: 14 ـ 27).

۲.المعجم الكبير: ج 3 ص 41 ح 2623، تاريخ دمشق: ج 13 ص 227 ح 3233 نحوه وليس فيه ذيله من «فبلغ»، كنزالعمّال: ج 12 ص 98 ح 34165.

۳.مقصود از صاحب ياسين، شخصِ ياد شده در سوره ياسين يا همان حبيب بن اسرائيل نجّار است كه از دورترين جاى شهر به شتاب آمد و چون به حمايت از پيامبرانِ وارد شده به شهر پرداخت، به وسيله كافرانْ شهيد شد و قرآن، نقل مى كند كه به او گفته شد: «به بهشت در آى».

کلیدواژه‌ها درآمد 1 دانش نامه امام حسین علیه السلام در یک نگاه فضیلت ها و ویژگی های امام حسین علیه السلام فضیلت های مشترک میان امام حسین و اهل بیت علیهم السلام +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به سندش، از امام على عليه السلام، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: اى على! تو از درختى آفريده شده اى كه من، از آن آفريده شده ام. من، ريشه آن هستم و تو، تنه آنى و حسن و حسين، شاخه هاى آن اند و دوستداران من، برگ هاى آن هستند. پس هر كس به چيزى از آنها چنگ زند، خداى عز و جل او را به بهشت در مى آورد.

المناقب، كوفىـ به نقل از عبّاد بن صهيب، از امام صادق، از پدرش امام باقر عليهماالسلام، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: مردم، از درختان متفاوت هستند و من و على، از يك درخت هستيم. من ريشه آن، على، تنه آن، و حسن و حسين، ميوه هاى آن هستند و در دل هر مؤمنى، شاخه اى از شاخه هاى آن است».

فضائل الصحابة، ابن حنبلـ به نقل از زيد بن على بن الحسين، از پدرش امام زين العابدين، از جدّش امام حسين، از امام على عليهم السلام ـ: از حسادت مردم به خودم، نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شِكوه بردم. فرمود: «آيا خشنود نيستى كه چهارمينِ چهار تن باشى؟ نخستين وارد شوندگان به بهشت، من و تو و حسن و حسين هستيم و همسرانمان از راست و چپ ما، فرزندانمان پشت سرِ همسرانمان، و پيروان ما پشت سرِ ما به بهشت در مى آيند.

الإرشادـ به نقل از زيد بن على بن الحسين، از پدرش امام زين العابدين، از جدّش امام حسين، از امام على عليهم السلام ـ: از حسادت مردم به خودم، نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شِكوه بردم. فرمود: «اى على! نخستين چهار تنِ در آينده به بهشت، من و تو و حسن و حسين هستيم و سپس فرزندانمان پشت سر ما، دوستدارانمان، پشت سر فرزندانمان و پيروان ما، از راست و چپ ما [وارد بهشت مى شوند]».

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از عاصم بن ضمره، از امام على عليه السلام ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله به من خبر داد كه نخستين وارد شوندگان به بهشت، من و فاطمه و حسن و حسين هستيم. گفتم: اى پيامبر خدا! پس دوستداران ما كجايند؟ فرمود: «پشت سرِ شما مى آيند».

الغيبة، طوسىـ به سندش، از امام على عليه السلام، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: هر كس را خوش آيد كه خداى عز و جل را ايمن و پاكيزه و بدون هراسِ بزرگ (قيامت) ديدار كند، بايد تو را ولىّ خود بگيرد و نيز دو پسرت حسن و حسين را و على بن الحسين، محمّد بن على، جعفر بن محمّد، موسى بن جعفر، على بن موسى، محمّد، على، حسن و سپس مهدى را كه آخرينِ ايشان است.

كامل الزياراتـ به نقل از عبد العزيز، از امام على عليه السلام ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله مى فرمود: «اى على! اين دو جوان (يعنى حسن و حسين)، دوست داشتن هر كس ديگر را براى هميشه از ياد من برده اند. خدايم فرمانم داده كه آن دو را دوست بدارم و دوستدارشان را نيز دوست بدارم».

المحاضراتـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، پنج سجده بدون ركوع كرد. علّت را پرسيدند. فرمود: «جبرئيل، نزدم آمد و گفت: خداوند، على را دوست دارد. سجده كردم و چون سر برداشتم، گفت: خداوند، فاطمه را دوست دارد. من نيز سجده كردم. سپس گفت: خداوند، حسن و حسين را دوست دارد. پس [دو]سجده كردم. آن گاه گفت: خداوند، دوستدارشان را دوست دارد. پس سجده كردم».