حدیث دربارهوجوب دوستى

فضائل الصحابة لابن حنبل عن ابن عبّاس:لَمّا نَزَلَت: «قُل لاَّ أَسْـئلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى» قالوا: يا رَسولَ اللّهِ، مَن قَرابَتُنا هؤُلاءِ الَّذينَ وَجَبَت عَلَينا مَوَدَّتُهُم؟ قالَ: عَلِيٌّ وفاطِمَةُ وَابناها عليهم السلام ۱. ۲

فضائل الصحابة، ابن حنبلـ به نقل از ابن عبّاس ـ: چون آيه «بگو: من به ازاى اين، از شما مزدى نمى خواهم، جز دوستى كردن با خويشاوندان» نازل شد، گفتند: اى پيامبر خدا! اين خويشاوندان تو كه دوستى آنان بر ما واجب گشته است، چه كسانى هستند؟ فرمود: «على و فاطمه و دو پسر فاطمه».

۱.في بعض المصادر: «وابناهما»، وفي بعض آخر: «وولْدهما»، وفي ثالثٍ: «وولدهم».

۲.فضائل الصحابة لابن حنبل: ج 2 ص 669 ح 1141، المعجم الكبير: ج 3 ص 47 ح 2641، ذخائر العقبى: ص 62؛ العمدة: ص 47 ح 34، شرح الأخبار: ج 1 ص 172 ح 133، تفسير فرات: ص 389 ح 516، كشف الغمّة: ج 1 ص 106، المناقب للكوفي: ج 1 ص 131 ح 72 وفيها: «قرابتك» بدل «قرابتنا»، بحارالأنوار: ج 23 ص 252 ح 29.

کلیدواژه‌ها درآمد 1 دانش نامه امام حسین علیه السلام در یک نگاه فضیلت ها و ویژگی های امام حسین علیه السلام فضیلت های مشترک میان امام حسین و اهل بیت علیهم السلام +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

تاريخ دمشقـ به نقل از ابو اُمامه باهِلى ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «پيامبران، از درختان متفاوت، آفريده شده اند و خدا، من و على را از يك درخت آفريد. من، ريشه آنم و على، شاخه و فاطمه، گرده بارور كننده آن و حسن و حسين، ميوه هاى آن هستند. پس هر كس به شاخه اى از شاخه هاى آن در آويزد، نجات مى يابد و هر كس كج برود، سقوط مى كند. اگر بنده اى خدا را ميان صفا و مروه، هزاران سال عبادت كند، امّا محبّت ما را در نيابد، جز اين نيست كه خداوند، او را به دو سوراخ بينى اش به آتش در مى اندازد». آن گاه تلاوت كرد: « «بگو: من براى اين (رسالت)، از شما مزدى نمى خواهم، جز دوستى با خويشاوندان» ».

كشف اليقينـ به نقل از جابر بن عبد اللّه، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: بهشت، مشتاق چهار نفر از خاندان من است. خدا ايشان را دوست دارد و مرا نيز به دوستى ايشان، فرمان داده است: على بن ابى طالب، حسن، حسين و مهدى؛ همان كه عيسى بن مريم، پشت سرش نماز مى خواند. درود خدا بر آنان باد!

الكافىـ به نقل از اسماعيل بن عبد الخالق ـ: شنيدم كه امام صادق عليه السلام به ابو جعفرِ اَحوَل مى فرمايد: «به بصره هم رفتى؟». گفت: آرى. فرمود: «پذيرش مردم، نسبت به اين قضيه (امامت و ولايت ما) را چگونه ديدى؟». گفت: به خدا سوگند كه شمارِ چنين كسانى اندك است! كارهايى كرده اند؛ امّا اندك است. فرمود: «بر تو باد [توجّه به] نوجوانان؛ زيرا اين گروه، بيشتر به سوى كارهاى خوب مى شتابند!». سپس فرمود: «مردم بصره، در باره اين آيه: «بگو: من به ازاى اين، از شما مزدى نمى خواهم، مگر دوستى خويشاوندانم» ، چه مى گويند؟». گفتم: فدايت شوم! آنها مى گويند: اين آيه، در باره نزديكان (خويشانِ) پيامبر خداست. فرمود: «دروغ مى گويند. اين آيه، در خصوص ما اهل بيت، نازل شده است؛ در باره على و فاطمه و حسن و حسين، يعنى اصحاب كِسا».