حدیث دربارهعلى اوسط ، زين العابدين عليه السلام

الإرشاد:ثُمَّ نادى [عُمَرُ بنُ سَعدٍ] فِي النّاسِ بِالرَّحيلِ، وتَوَجَّهَ إلَى الكوفَةِ ومَعَهُ بَناتُ الحُسَينِ عليه السلام وعَلِيُّ بنُ الحُسَينِ عليه السلام فيهِم، وهُوَ مَريضٌ بِالذَّرَبِ ۱ وقَد أشفى ۲. ۳

الإرشاد:سپس عمر بن سعد، ميان مردم، بانگِ حركت داد و به سوى كوفه، رو كردند و دختران امام حسين عليه السلام. و امام زين العابدين عليه السلام همراه آنان بودند، در حالى كه امام زين العابدين عليه السلام، بيمارى گوارشى شديد داشت و نزديك به مرگ بود.

۱.الذَّرَب ـ هو بالتحريك ـ: الداء الذي يَعرِض للمعدة فلا تَهضِمُ الطعام ويفسد فيها ولا تمسكه (لسان العرب: ج 1 ص 385 «ذرب»).

۲.أشفى على الشيء: أشرف عليه، وأشفى المريض على الموت (الصحاح: ج 6 ص 2394 «شفا»).

۳.الإرشاد: ج 2 ص 114، إعلام الورى: ج 1 ص 470، السرائر: ج 1 ص 158 نحوه.

کلیدواژه‌ها زندگی خانوادگی امام حسین علیه السلام فرزندان علی اوسط زین العابدین علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

علل الشرائعـ به نقل از ابن عبّاس، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: چون روز قيامت مى شود، ندا دهنده اى ندا مى دهد: «كجاست زينت عابدان؟» و گويى فرزندم على بن حسين بن على بن ابى طالب را مى نگرم كه ميان صف ها گام مى نهد.

إثبات الوصيّة:حسين عليه السلام با جهانْ شاه، ازدواج كرد و امير مؤمنان عليه السلام، به حسين عليه السلام فرمود: «او را نگاه دار و به او نيكى كن، كه بهترينِ ساكنان زمين پس از تو را برايت به دنيا مى آورد»، و او على بن الحسين عليه السلام را به دنيا آورد. ر. ك: ص 259 (فصل پنجم: همسران / شهربانو).

الملهوفـ از امام زين العابدين عليه السلام، در بيان سخنرانى اش در كوفه ـ: من، على بن الحسين بن على بن ابى طالب هستم. من، فرزند كسى هستم كه در كنار رود فرات، سر بُريده شد، بى آن كه با كسى دشمنى كرده يا مالى را بُرده باشد. من، فرزند كسى هستم كه حريمش شكسته شده، آسايشش سلب شده، دارايى اش به غارت رفته و خاندانش اسير شده است. من، فرزند كسى هستم كه سرش را بُريدند و اين، براى افتخار ما بس باشد. اى مردم! شما را به خدا سوگند مى دهم، آيا مى دانيد كه شما به پدرم نامه نوشتيد و به او نيرنگ زديد و از جانب خودتان با او پيمان بستيد و دستِ بيعت داديد؛ امّا با او جنگيديد و او را وا نهاديد؟ از آنچه براى خود پيش فرستاديد، هميشه زيان ببينيد و انديشه تان هميشه پريشان باد! با كدامين چشم به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله خواهيد نگريست، هنگامى كه به شما بگويد: «خاندانم را كُشتيد و حرمتم را شكستيد. پس، از امّت من نيستيد»؟

الكافىـ به نقل از ابو بصير، از امام صادق عليه السلام ـ: على بن الحسين عليه السلام، در پنجاه و هفت سالگى، در سال نود و پنج هجرى در گذشت. او سى و پنج سال پس از امام حسين عليه السلام زندگى كرد».

الأمالى، طوسىـ به نقل از حسين بن زيد بن على ـ: از امام جعفر صادق عليه السلام، عمر جدّمان على بن الحسين عليه السلام را جويا شدم. فرمود: «پدرم [امام باقر عليه السلام]، از پدرش على بن الحسين عليه السلام به من خبر داد كه ايشان فرمود: من، پشت سر عمويم حسن عليه السلام و پدرم حسين عليه السلام، در يكى از كوچه هاى مدينه، در همان سالى كه عمويم حسن عليه السلام درگذشت، راه مى رفتم و آن روزها، پسرى بالغ نشده بودم يا نزديك به بلوغ، نرسيده بودم».

دلائل الإمامةـ از امام عسكرى عليه السلام ـ: امام زين العابدين عليه السلام در مدينه و در مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله، در خانه فاطمه عليهاالسلام و به سال 38 هجرى، پيش از وفات جدّش امير مؤمنان به دنيا آمد. او با جدّش دو سال، با عمويش حسن عليه السلام [به عنوان امام]، ده سال، و پس از وفات عمويش، با پدرش نيز [به عنوان امام] ده سال زندگى كرد و پس از شهادت پدرش، سى و پنج سال زيست. روزگار دوره امامتش با پادشاهى يزيد بن معاويه، معاوية بن يزيد، مروان بن حَكَم، عبد الملك بن مروان و وليد بن عبد الملك، مصادف بود. او در مدينه، در محرّم سال نود و پنج هجرى، در پنجاه و هفت سالگى، درگذشت و سبب در گذشتش، سمّى بود كه وليد بن عبد الملك به او خورانْد. امام زين العابدين عليه السلام، در كنار عمويش حسن بن على عليه السلام در بقيع به خاك سپرده شد.

شرح الأخبار:امام زين العابدين عليه السلام، روز واقعه عاشورا با پدرش امام حسين عليه السلام بود و او، وصىّ امام حسين عليه السلام بود. در آن روزها، امام محمّد باقر عليه السلام برايش به دنيا آمده و جزو خانواده بود. امام زين العابدين عليه السلام، در آن ايّام، به شدّتْ بيمار و سنگين و از جنگ، ناتوان بود.

الأمالى، شجرى:امام زين العابدين عليه السلام، بيمار بود و اندكى در جنگ، شركت جست؛ امّا چنان ناتوان بود كه به سانِ زخم خوردگان، از معركه بيرونش آوردند و خداوند، مرگ را از او دور كرد و به همراه زنان، اسير شد.