حدیث دربارهبازى كردنش با كودكان

المستدرك على الصحيحين عن يعلى العامري:أنَّهُ خَرَجَ مَعَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله إلى طَعامٍ دُعوا لَهُ، قالَ: فَاستَقبَلَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله أمامَ القَومِ وحُسَينٌ عليه السلام مَعَ الغِلمانِ يَلعَبُ، فَأَرادَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله أن يَأخُذَهُ، فَطَفِقَ ۱ الصَّبِيُّ يَفِرُّ هاهُنا مَرَّةً وهاهُنا مَرَّةً، فَجَعَلَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يُضاحِكُهُ حَتّى أخَذَهُ. قالَ: فَوَضَعَ إحدى يَدَيهِ تَحتَ قَفاهُ، وَالاُخرى تَحتَ ذَقَنِهِ، فَوَضَعَ فاهُ عَلى فيهِ يُقَبِّلُهُ. فَقالَ: حُسَينٌ مِنّي وأنَا مِن حُسَينٍ، أحَبَّ اللّهُ مَن أحَبَّ حُسَينا، حُسَينٌ سِبطٌ مِنَ الأَسباطِ. ۲

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از يَعلى عامرى كه با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در پى دعوتى، به ميهمانى رفتند ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله پيشاپيش ميهمانان مى رفت و حسين عليه السلام با پسر بچّگان، بازى مى كرد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله خواست تا او را بگيرد؛ امّا حسين عليه السلام به اين سو و آن سو مى گريخت. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هم او را مى خنداند تا آن كه او را گرفت. پيامبر صلى الله عليه و آله يك دستش را پشت سر حسين عليه السلام و دست ديگرش را زير چانه او گذاشت و دهانش را بر دهان او نهاد و وى را بوسيد و فرمود: «حسين، از من است و من، از حسينم. خدا دوست بدارد هر كس را كه دوستدار حسين است! حسين، سِبطى از اسباط (نَواده اى از نوادگان) ۳ است».

۱.طَفِقَ يفعل كذا: جَعل يفعل وأخذ (لسان العرب: ج 10 ص 225 «طفق»).

۲.المستدرك على الصحيحين: ج 3 ص 194 ح 4820، مسند ابن حنبل: ج 6 ص 177 ح 17572، الأدب المفرد: ص 116 ح 364، المصنّف لابن أبي شيبة: ج 7 ص 515 ح 22، المعجم الكبير: ج 3 ص 33 ح 2589، تهذيب الكمال: ج 6 ص 401؛ كامل الزيارات: ص 116 ح 127، كشف الغمّة: ج 2 ص 273، بحار الأنوار: ج 43 ص 271 ح 36.

۳.ر. ك: ص 474 (پژوهشى در معناى واژه «سبط»).

کلیدواژه‌ها زندگی خانوادگی امام حسین علیه السلام پرورش بازی کردنش با کودکان

احادیث دیگر این موضوع

ربيع الأبرارـ به نقل از ابو رافع، بنده آزاد شده پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: هنگامى كه حسين عليه السلام كودك بود، با او سنگ بازى مى كردم و چون سنگ هاى من به سنگ هاى او مى خورد، [مطابق قاعده بازى] مى گفتم: بايد به من سوارى بدهى. او مى گفت: «واى بر تو! آيا بر پشت كسى سوار مى شوى كه پيامبر خدا، او را بر دوش كشيده است؟». پس رهايش مى كردم. و چون سنگ هاى او به سنگ هاى من مى خورد، مى گفتم: من هم به تو سوارى نمى دهم، همان گونه كه تو به من سوارى ندادى. او مى گفت: «آيا خشنود نمى شوى به پيكرى سوارى دهى كه پيامبر خدا به آن سوارى داده است؟». پس من به او سوارى مى دادم. در بشارة المصطفى، به جاى «حسين عليه السلام»، «حسن عليه السلام» آمده است.

المعجم الكبيرـ به نقل از ابو شدّاد ـ: من با حسن و حسين عليهماالسلام سنگ بازى مى كردم. هنگامى كه سنگ هايشان به سنگ هاى من مى خورد، بر من سوار مى شدند و هنگامى كه سنگ هاى من به سنگ هايشان مى خورد، مى گفتند: «آيا بر جگرگوشه پيامبر خدا، سوار مى شوى؟».

تاريخ دمشقـ به نقل از سلمان بن شدّاد ـ: با حسن و حسين عليهماالسلام سنگ بازى مى كردم و هنگامى كه سنگ هايم به سنگ هايشان مى خورد، به من مى گفتند: «براى تو رواست كه بر جگرگوشه پيامبر خدا، سوار شوى؟». و هنگامى كه سنگ هاى آنان به سنگ هاى من مى خورد، به من مى گفتند: «آيا خداى عز و جل را شكر نمى كنى كه جگرگوشه پيامبر خدا بر تو سوار شود؟».

سنن ابن ماجةـ به نقل از سعيد بن ابى راشد ـ: يعلى بن مُرّه مى گويد: با پيامبر صلى الله عليه و آله در پى يك دعوت، به ميهمانى مى رفتيم كه ديديم حسين عليه السلام در كوچه، بازى مى كند. پيامبر صلى الله عليه و آله پيش تر از ميهمانان رفت و دستانش را باز كرد و حسين عليه السلام، اين سو و آن سو مى گريخت و پيامبر صلى الله عليه و آله او را مى خنداند تا وى را گرفت و يك دستش را زير چانه او و دست ديگرش را پشت سر او گذاشت و او را بوسيد و فرمود: «حسين، از من است و من از حسينم. خدا، دوستدار حسين را دوست بدارد! حسين، سِبطى از اَسباط است».