حدیث دربارهبر دوش پيامبر صلى الله عليه و آله در نماز

البداية والنهاية عن عبداللّه:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يُصَلّي، فَجاءَ الحَسَنُ وَالحُسَينُ عليهماالسلام، فَجَعَلا يَتَوَثَّبانِ عَلى ظَهرِهِ إذا سَجَدَ، فَأَرادَ النّاسُ زَجرَهُما. فَلَمّا سَلَّمَ قالَ صلى الله عليه و آله لِلنّاسِ: هذانِ ابنايَ، مَن أحَبَّهُما فَقَد أحَبَّني. ۱

البداية و النهايةـ به نقل از عبد اللّه ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله نماز مى خواند كه حسن و حسين عليهماالسلامآمدند و هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله به سجده مى رفت، بر پشت او مى پريدند و مردم خواستند كه آن دو را برانند. پيامبر صلى الله عليه و آله سلام كه داد، به مردم فرمود: «اين دو، پسران من هستند. هر كس اين دو را دوست بدارد، مرا دوست داشته است».

۱.البداية والنهاية: ج 8 ص 35.

کلیدواژه‌ها زندگی خانوادگی امام حسین علیه السلام پرورش بر دوش پیامبر صلی الله علیه و آله در نماز

احادیث دیگر این موضوع

المعجم الكبيرـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: حسين عليه السلام آمد و پيامبر صلى الله عليه و آله نماز مى خواند. پس به گردن پيامبر صلى الله عليه و آله چسبيد و ايشان با همو بلند شد و او را با دستش گرفت و آن قدر نگاهش داشت تا به ركوع رفت.

السنن الكبرىـ به نقل از زرّ بن حبيش ـ: روزى پيامبر صلى الله عليه و آله با مردم نماز مى خواند كه حسن و حسين عليهماالسلام ـ كه دو پسر بچّه بودند ـ به سويش آمدند و وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله به سجده مى رفت، بر پشتش مى پريدند. مردم به سوى آنها آمدند تا دورشان كنند كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «رهايشان كنيد. پدر و مادرم فدايشان! هر كس مرا دوست دارد، بايد اين دو را دوست داشته باشد».

كشف الغُمّةـ به نقل از ابو هريره ـ: به پدرم سوگند، ديدم كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نماز مى خواند. سجده كرد و حسن عليه السلام آمد و در همان حال سجده، بر پشت ايشان سوار شد. سپس حسين عليه السلام آمد و در همان حال سجده، در كنار برادر، بر پشت پيامبر صلى الله عليه و آله سوار شد و پشت پيامبر صلى الله عليه و آله سنگين شد. من آمدم و آن دو را از پشت پيامبر صلى الله عليه و آله برداشتم ـ و ابو هريره، در اين جا سخنى گفته كه از ياد ابويعلى رفته است ـ. پيامبر صلى الله عليه و آله دستى بر سرشان كشيد و سه بار فرمود: «هر كس مرا دوست دارد، بايد اين دو را دوست داشته باشد».

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو هريره ـ: ما نماز عشا را با پيامبر صلى الله عليه و آله مى خوانديم و چون به سجده مى رفت، حسن و حسين عليهماالسلامبر پشتش مى پريدند و چون پيامبر صلى الله عليه و آله سرش را بلند مى كرد، آنها را با دستش، به نرمى از پشتش مى گرفت و بر زمين مى نهاد و چون دوباره به سجده مى رفت، اين كارها تكرار مى شد تا آن كه نمازش را به پايان برد و آن دو را بر ران هايش نشاند. برخاستم و به سوى پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم و گفتم: اى پيامبر خدا! آنها را باز گردانم؟ آسمان، برقى زد و پيامبر صلى الله عليه و آله به آن دو فرمود: «پيش مادرتان برويد». نور آن برق ماند تا آن دو، وارد [خانه شان] شدند.

سنن النسائىـ به نقل از عبد اللّه بن شدّاد، از پدرش ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله براى نماز مغرب يا عشا بر ما وارد شد و حسن عليه السلام يا حسين عليه السلام را با خود آورده بود. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله جلو آمد و او را بر زمين گذاشت و سپس براى نماز، تكبير گفت و نماز خواند و يكى از سجده هاى ميان نمازش طول كشيد. من سرم را بلند كردم كه ديدم پسر بچه بر پشت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در همان حال سجده، نشسته است. من به سجده ام باز گشتم و چون پيامبر صلى الله عليه و آله نماز را به پايان برد، مردم گفتند: اى پيامبر خدا! ميان نمازت، سجده اى طولانى كردى، تا آن جا كه گمان برديم حادثه اى اتّفاق افتاده، يا به تو وحى مى شود. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هيچ يك از اينها نبود؛ بلكه پسرم بر پشتم سوار شده بود و خوش نداشتم كه او را وا دارم تا بازى اش را به شتاب، به پايان بَرَد».

شرح الأخبارـ به نقل از عبد اللّه بن شدّاد بن هاد، به سندش ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با مردم، نماز مى خواند كه حسين عليه السلام ـ كه كودكى بود ـ آمد و در همان حال سجده، بر پشت پيامبر صلى الله عليه و آله سوار شد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سجده را طول داد تا حسين عليه السلام فرود آمد و آن گاه، پيامبر صلى الله عليه و آله سرش را بلند و نماز را تمام كرد و [به سوى مردم] چرخيد. مردم از ماجراى حسين عليه السلام آگاه نشده بودند و پرسيدند: اى پيامبر خدا! چندان سجده را طول دادى كه گمان برديم حادثه اى اتّفاق افتاده است! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اين پسرم بر پشت من سوار شد و خوش نداشتم كه او را وا دارم، تا به شتاب، بازى اش را به پايان بَرَد».

المناقب، ابن شهرآشوبـ به نقل از ليث بن سعد ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله روزى با گروهى نماز مى خواند. حسين عليه السلام، كودك و نزديك پيامبر صلى الله عليه و آله بود. چون پيامبر صلى الله عليه و آله به سجده مى رفت، حسين عليه السلام مى آمد و بر پشتش سوار مى شد و سپس پاهايش را حركت مى داد و مى گفت: «هى، هى!». هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله مى خواست سرش را بلند كند، او را بر مى گرفت و كنار خود مى نهاد و چون به سجده مى رفت، حسين عليه السلام دوباره سوار مى شد و مى گفت: «هى، هى»! و اين كار را تكرار مى كرد تا آن كه پيامبر صلى الله عليه و آله از نمازش فارغ شد. فردى يهودى گفت: اى محمّد! شما رفتارى با كودكان مى كنيد كه ما نمى كنيم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هان كه اگر شما هم به خدا و پيامبرش ايمان داشتيد، بر كودكان، رحم مى كرديد». يهودى گفت: من به خدا و پيامبرش ايمان مى آورم. بدين سان، يهودى از ديدن خوى كريمانه پيامبر صلى الله عليه و آله با آن همه بزرگى منزلتش، مسلمان شد.