حدیث دربارهبهترين سوار

روضة الواعظين:رُوِيَ أنَّ فاطِمَةَ عليهاالسلام لا زالَت بَعدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله مُعَصَّبَةَ الرَّأسِ، ناحِلَةَ الجِسمِ، مُنهَدَّةَ الرُّكنِ مِنَ المُصيبَةِ بِمَوتِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله. وتَنظُرُ مَرَّةً إلَى الحَسَنِ عليه السلام ومَرَّةً إلَى الحُسَينِ عليه السلام وهُما بَينَ يَدَيها عليهاالسلام فَتَقولُ: أينَ أبوكُمَا الَّذي كانَ يُكرِمُكُما، ويَحمِلُكُما مَرَّةً بَعدَ مَرَّةٍ؟ أينَ أبوكُمَا الَّذي كانَ أشَدَّ النّاسِ شَفَقَةً عَلَيكُما، فَلا يَدَعُكُما تَمشِيانِ عَلَى الأَرضِ؟ ۱

روضة الواعظين:روايت شده كه فاطمه عليهاالسلام پس از پيامبر صلى الله عليه و آله، از مصيبت وفات پيامبر صلى الله عليه و آله، پيوسته سرش را [از درد]بسته بود و پيكرش لاغر شده و ستون بدنش از بين رفته بود. و گاه به حسن عليه السلام و گاه به حسين عليه السلام كه پيش رويش بودند، مى نگريست و مى فرمود: «كجاست پدرتان كه شما را گرامى مى داشت و بارها و بارها سوارتان مى كرد؟ كجاست پدرتان كه دلسوزترينِ مردم نسبت به شما بود و نمى گذاشت پياده بر زمين راه برويد؟».

۱.روضة الواعظين: ص 167، المناقب لابن شهر آشوب: ج 3 ص 362، بحار الأنوار: ج 43 ص 181.

کلیدواژه‌ها زندگی خانوادگی امام حسین علیه السلام پرورش بهترین سوار

احادیث دیگر این موضوع

سنن الترمذىـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله، حسين بن على عليه السلام را روى گردنش نهاده بود. مردى گفت: چه مَركب خوبى سوار شده اى، اى پسر! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «و چه سوار خوبى است او!» گمان نرود كه اين گونه تعبيرها، اهانت به حريم پيامبر صلى الله عليه و آله است؛ زيرا عرف آن روزگار، از اين تعبيرها، معناى مَجازى و مقصود كنايى آن را مى فهميده و آنها را توهين نمى دانسته است.. در المستدرك على الصحيحين و اُسد الغابة و تاريخ دمشق، اين ماجرا را براى امام حسن عليه السلام ذكر كرده اند.

المصنّف، ابن ابى شَيبهـ به نقل از جابر، از ابو جعفر ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله، حسن و حسين عليهماالسلامرا در حالى كه [بر دوش]خود حمل مى كرد، بر مجلسى از مجلس هاى انصار، عبور داد. آنان گفتند: اى پيامبر خدا! چه مَركب خوبى! فرمود: «و چه سواران نيكويى!».

تاريخ دمشقـ به نقل از عمر ـ: حسن و حسين عليهماالسلام را بر شانه هاى پيامبر صلى الله عليه و آله ديدم و گفتم: چه اسب خوبى زير پاى خود داريد! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «و آن دو، چه سواران نيكويى اند!».

المعجم الكبيرـ به نقل از سلمان ـ: ما گِرد پيامبر صلى الله عليه و آله بوديم كه اُمّ ايمن آمد و گفت: اى پيامبر خدا! حسن و حسين، گم شده اند. هنگام بالا آمدن خورشيد بود. پس پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «برخيزيد و دو پسرم را بجوييد». هر كس از سويى روان شد و من با پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم و ايشان، پيوسته مى رفت تا به دامنه كوهى رسيد كه ناگهان، حسن و حسين عليهماالسلام را ديد كه به همديگر چسبيده بودند و نيز مارى را ديد كه بر روى دُمش ايستاده بود و از دهانش آتش مى باريد. پيامبر صلى الله عليه و آله به سوى مار دويد. مار، رويش را به طرف پيامبر صلى الله عليه و آله كرد و سپس، تند خزيد و زير سنگى رفت. پيامبر صلى الله عليه و آله، نزد حسن و حسين عليهماالسلام آمد و آن دو را از هم جدا كرد و دستى به صورتشان كشيد و فرمود: «پدر و مادرم فدايتان! شما چه قدر نزد خدا گرامى هستيد!». سپس يكى را بر دوش راست و ديگرى را بر دوش چپ خود، سوار كرد. گفتم: خوشا به حالتان! چه مَركب خوبى است مَركب شما! پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «و چه خوبْ سوارانى هستند اين دو تا! و پدرشان، از اين دو هم بهتر است».

سنن الترمذىـ به نقل از بُرَيده ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله برايمان خطبه مى خواند كه حسن و حسين عليهماالسلامبا پيراهن هاى سرخ رنگ آمدند و گاه در حال راه رفتن، مى افتادند. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از منبر فرود آمد و آن دو را با خود برد و پيش رويش گذاشت و سپس فرمود: «خداوند، راست گفت كه: «اموال شما و فرزندانتان، تنها آزمايشى [براى شما]هستند» . من به اين دو پسر بچّه نگريستم و چون ديدم به هنگام راه رفتن، مى افتند، نتوانستم درنگ كنم و سخنم را قطع كردم و آن دو را بالا آوردم». در المصنّف ابن ابى شيبه، پس از «نتوانستم درنگ كنم»، آمده است: سپس سخن خويش را پى گرفت.

المناقب، ابن شهرآشوبـ به نقل از ابن مهاد، از پدرش ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله براى حسن و حسين عليهماالسلامخم شد و آن دو را به صورتى كه پشتشان به يكديگر بود، سوار كرد و فرمود: «چه شتر خوبى است شتر شما!».

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله را ديدم كه حسين بن على عليه السلام را حمل مى كرد و مى فرمود: «خدايا! من، او را دوست دارم. تو هم او را دوست بدار». در صحيح ابن حبّان و الأمالى طوسى، اين ماجرا براى حسن عليه السلام ذكر شده است، نه حسين عليه السلام.