نمونه هاى والاى ايثار
4 حدیث
تنبيه الخواطر عن عائشة:ما شَبِعَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله ثَلاثَةَ أيّامٍ مُتَوالِيَةً حَتّى فارَقَ الدُّنيا، ولَو شاءَ لَشَبِعَ، ولكِنَّهُ كانَ يُؤثِرُ عَلى نَفسِهِ. ۱
تنبيه الخواطرـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا، تا زمانى كه از دنيا رفت، هرگز سه روز پياپى، غذاى سير نخورد. البتّه اگر مى خواست، مى توانست سير بخورد؛ امّا او ديگران را بر خود، مقدّم مى داشت.
۱.تنبيه الخواطر: ج 1 ص 172.
الإمام عليّ عليه السلام:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله إذَا احمَرَّ البَأسُ وأحجَمَ النّاسُ قَدَّمَ أهلَ بَيتِهِ، فَوَقى بِهِم أصحابَهُ حَرَّ السُّيوفِ وَالأَسِنَّةِ، فَقُتِلَ عُبَيدَةُ بنُ الحارِثِ يَومَ بَدرٍ، وقُتِلَ حَمزَةُ يَومَ اُحُدٍ، وقُتِلَ جَعفَرٌ يَومَ مُؤتَةَ. ۱
امام على عليه السلام:هر گاه جنگ شدّت مى گرفت و مردم (مسلمانان) وا پس مى رفتند، پيامبر خدا، افراد خانواده اش را پيش مى انداخت و به واسطه آنان، يارانش را از سوز شمشيرها و نيزه ها نگه مى داشت. از همين رو، عُبَيدة بن حارث، در جنگ بَدر كشته شد، و حمزه، در جنگ اُحد، و جعفر، ۲ در جنگ موته.
مجمع البيان عن أبي الطفيل:اِشتَرى عَلِيٌّ عليه السلام ثَوبا فَأَعجَبَهُ فَتَصَدَّقَ بِهِ، وقالَ: سَمِعتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله، يَقولُ: مَن آثَرَ عَلى نَفسِهِ آثَرَهُ اللّهُ يَومَ القِيامَةِ بِالجَنَّةِ. ۱
مجمع البيانـ به نقل از ابو الطفيل ـ: على عليه السلام جامه اى خريد و از آن، خوشش آمد و آن را صدقه داد و فرمود: «از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمايد: هر كه ديگران را بر خود مقدّم بدارد، خداوند در روز قيامت، در ورود به بهشت، او را مقدّم مى دارد».
۱.مجمع البيان: ج 2 ص 792.
الأمالي للطوسي عن أبي هريرة:جاءَ رَجُلٌ إلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله فَشَكا إلَيهِ الجوعَ، فَبَعَثَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله إلى بُيوتِ أزواجِهِ، فَقُلنَ: ما عِندَنا إلَا الماءُ.
فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: مَن لِهذَا الرَّجُلِ اللَّيلَةَ؟
فَقالَ عَلِيُّ بنُ أبي طالِبٍ عليه السلام: أنَا لَهُ يا رَسولَ اللّهِ. وأتى فاطِمَةَ عليهاالسلام. فَقالَ: ما عِندَكِ يَابنَةَ رَسولِ اللّهِ؟
فَقالَت: ما عِندَنا إلّا قوتُ الصِّبيَةِ، لكِنّا نُؤثِرُ ضَيفَنا.
فَقالَ عَلِيٌّ عليه السلام: يَابنَةَ مُحَمَّدٍ، نَوِّمِي الصِّبيَةَ وأطفِئِي المِصباحَ.
فَلَمّا أصبَحَ عَلِيٌّ عليه السلام غَدا عَلى رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَأَخبَرَهُ الخَبَرَ، فَلَم يَبرَح حَتّى
الأمالى، طوسىـ به نقل از ابو هريره ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و از گرسنگى شِكوه كرد. پيامبر خدا، به خانه هاى همسرانش پيغام فرستاد [كه غذايى براى آن مرد بفرستند]؛ امّا آنها گفتند: جز آب، چيزى در خانه نداريم.
پيامبر خدا فرمود: «چه كسى امشب، از اين مرد پذيرايى مى كند؟».
على بن ابى طالب عليه السلام گفت: من از او پذيرايى مى كنم، اى پيامبر خدا!
و نزد فاطمه عليهاالسلام آمد و گفت: در خانه چه دارى، اى دختر پيامبر خدا؟
فاطمه عليهاالسلام گفت: جز غذاى بچّه ها، چيزى نداريم؛ امّا ميهمان خود را مقدّم مى داريم.
على عليه السلام گفت: اى دختر محمّد! بچّه ها را بخوابان و چراغ را خاموش كن.
صبح كه شد، على عليه السلام نزد پيامبر خدا رفت و ماجرا را به ايشان گفت. هنوز از نزد پيامبر خدا
۱.الأمالي للطوسي: ص 185 ح 309.