روش پيامبر در نماز
4 حدیث
الإمام عليّ عليه السلام:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله لا يُؤثِرُ عَلَى الصَّلاةِ عَشاءً ولا غَيرَهُ، وكانَ إذا دَخَلَ وقتُها كَأَنَّهُ لا يَعرِفُ أهلًا ولا حَميمًا. ۱
امام على عليه السلام:پيامبر خدا، شام و يا چيز ديگرى را بر نماز، مقدّم نمى داشت و هنگامى كه وقت نماز فرا مى رسيد، [از شدّت اشتياق به آن، به گونه اى رفتار مى كرد كه] گويا خانواده و دوست را نمى شناسد.
۱.تنبيه الخواطر: ج 2 ص 78.
عدّة الداعي عن عائِشَة:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يُحَدِّثُنا ونُحَدِّثُهُ، فَإذا حَضَرَتِ الصَّلاةُ فَكَأَنَّهُ لَم يَعرِفنا ولَم نَعرِفهُ. ۱
عدّة الداعىـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا با ما گفتگو مى كرد و ما با او گفتگو مى كرديم. [امّا]هنگام نماز كه مى شد، گويا نه او ما را مى شناخت و نه ما او را مى شناختيم.
۱.عدّة الداعي: ص 139.
الإمام الباقر عليه السلام:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله عِندَ عائِشَةَ لَيلَتَها، فَقالَت: يا رَسولَ اللّهِ، لِمَ تُتعِبُ نَفسَكَ وَقَد غَفَرَ اللّهُ لَكَ ما تَقَدَّمَ مِن ذَنبِكَ وَما تَأَخَّرَ؟ فَقالَ: يا عائِشَةُ، ألا أكونُ عَبدًا شَكورًا؟
وكانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقومُ عَلى أطرافِ أصابِعِ رِجلَيهِ فَأَنزَلَ اللّهُ سُبحانَهُ وتَعالى: «طه * ماأنزَلنا عَلَيكَ القُرآنَ لِتَشقى» ۱. ۲
امام باقر عليه السلام:عايشه، در شبى كه نوبت ماندن پيامبر خدا نزدش بود، به ايشان گفت: اى پيامبر خدا! چرا خود را به زحمت مى اندازى با آن كه خداوند، گناه گذشته و آينده تو را آمرزيده است؟
فرمود: «اى عايشه! آيا بنده اى سپاس گزار نباشم؟». و پيامبر خدا، بر سرْ انگشتان پايش مى ايستاد تا اين كه خداوند سبحان و متعال، فرو فرستاد: «طه. ما قرآن را بر تو فرو نفرستاديم تا بر خود سخت گيرى» .