حدیث دربارهسؤال قبر
عنه صلى الله عليه و آله:إنّ العَبدَ إذا وُضِعَ في قَبرِهِ وتَولّى عَنهُ أصحابُهُ، وإنّهُ لَيَسمَعُ قَرعَ نِعالِهِم إذا انصَرَفُوا، أتاهُ مَلَكانِ فَيُقعِدانِهِ فيَقولانِ لَهُ: ما كنتَ تَقولُ في هذا النبيِّ محمّدٍ؟ فأمّا المؤمنُ فيقولُ: أشهَدُ أنّهُ عبدُاللّهِ ورسولُهُ، فيقالُ لَهُ: انظُر إلى مَقعَدِكَ مِن النارِ أبدَلَكَ اللّهُ بهِ مَقعَدا مِن الجَنَّةِ. قالَ النبيُّ صلى الله عليه و آله: فَيَراهُما جَميعا.
وأمّا الكافِرُ أو المُنافِقُ فيقولُ: لا أدرِي، كنتُ أقولُ ما يقولُ الناسُ فيه! ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون آدمى را در قبرش گذاشتند و همراهان او باز گشتند، در حالى كه هنوز صداى كفش هاى آنها را مى شنود، دو فرشته نزدش مى آيند [و او را مى نشانند]و مى پرسند: «درباره اين پيامبر، محمّد، چه عقيده اى داشتى؟».
اگر مؤمن باشد مى گويد: گواهى مى دهم كه او بنده خدا و فرستاده اوست.
پس، به او گفته شود: «به جايگاهت در آتش بنگر. خداوند به جاى آن، جايگاهى در بهشت به تو داد».
او هر دو جايگاه را مى بيند؛ امّا اگر كافر يا منافق باشد، مى گويد: نمى دانم. همان عقيده اى را درباره او داشتم كه مردم داشتند!
۱.الترغيب والترهيب: ج 4 ص 363 ح 12.