حدیث دربارهخنده و لبخند

الإمامُ عليٌّ عليه السلام:كانَ ضِحكُ النبيِّ صلى الله عليه و آله التبسُّمَ، فاجتازَ ذاتَ يومٍ بِفِئَةٍ مِن الأنصارِ وإذا هُم يَتَحَدَّثُونَ ويَضحَكُونَ بِمِل ءِ أفواهِهِم، فقالَ: يا هؤلاءِ، من غَرَّهُ مِنكُم أمَلُهُ وقَصَرَ بهِ في الخَيرِ عَمَلُهُ، فَلْيَطَّلِعْ في القُبورِ ولْيَعتَبِرْ بِالنُّشُورِ، واذكُرُوا المَوتَ فإنّهُ هادِمُ اللذّاتِ. ۱
امام على عليه السلام:خنده پيامبر صلى الله عليه و آله لبخند بود. روزى بر گروهى از انصار گذشت كه با هم صحبت مى كردند و با صداى بلند و دهانى دريده، مى خنديدند. پيامبر خدا فرمود: «اى جماعت! هر يك از شما كه آرزو فريبش داده و در كار خير، كوتاهى كرده است، بايد سرى به گورستان بزند و از بر انگيخته شدنِ مُردگان، عبرت بگيرد. به ياد مرگ باشيد، كه ياد مرگ، لذّت ها را در هم مى شكند».
۱.الأمالي للطوسي: ص 522 ح 1156.