حدیث دربارهتوسعه نويد داده شده در اسلام
مسند ابن حنبل عن أبي سعيد الخدريّ:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: اُبَشِّرُكُم بِالمَهدِيِّ؟ يُبعَثُ في اُمَّتي عَلَى اختِلافٍ مِنَ النّاسِ وزَلازِلَ، فَيَملَأُ الأَرضَ قِسطا وعَدلاً كَما مُلِئَت جَورا وظُلما؛ يَرضى عَنهُ ساكِنُ السَّماءِ وساكِنُ الأَرضِ؛ يَقسِمُ المالَ صَحاحا.
فَقالَ لَهُ رَجُلٌ: ما صَحاحا؟ قالَ: بِالسَّوِيَّةِ بَينَ النّاسِ.
قالَ: ويَملَأُ اللّهُ قُلوبَ اُمَّةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله غِنىً، ويَسَعُهُم عَدلُهُ، حَتّى يَأمُرَ مُنادِيا فَيُنادي فَيَقولُ: مَن لَهُ في مالٍ حاجَةٌ؟ فَما يَقومُ مِنَ النّاسِ إلّا رَجُلٌ، فَيَقولُ: اِيتِ السَّدّانَ ـ يَعنِي الخازِنَ ـ فَقُل لَهُ: إنَّ المَهدِيَّ يَأمُرُكَ أن تُعطِيَني مالاً، فَيَقولُ لَهُ: اُحثُ، حَتّى إذا جَعَلَهُ في حِجرِهِ وأبرَزَهُ نَدِمَ؛ فَيَقولُ: كُنتُ أجشَعَ اُمَّةِ مُحَمَّدٍ نَفسا، أوَ عَجَزَ عَنّي ما وَسِعَهُم!؟ قالَ: فَيَرُدُّهُ، فَلا يُقبَلُ مِنهُ، فَيُقالُ لَهُ: إنّا لا نَأخُذُ شَيئا أعطَيناهُ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: پيامبر خدا فرمود: «آيا شما را به مهدى نويد دهم؟ آن گاه كه مردم، دچار اختلاف و لرزش هاى شديد باشند، وى در ميان امّت من برانگيخته خواهد شد و زمين را همان گونه كه از ستم و زور انباشته شده، از عدل و داد، سرشار مى كند. هم آن كه در آسمان سكونت دارد، و هم آن كه در زمين ساكن است، از او خشنود است. او مال را به درستى تقسيم مى كند».
مردى به وى گفت: به درستى يعنى چه؟
فرمود: «[يعنى مال را]به مساوات ميان مردم [تقسيم مى كند]».
و فرمود: «و خداوند، دل هاى امّت محمّد را از بى نيازى سرشار مى كند و عدل مهدى، همه آنها را فرا مى گيرد، چندان كه ندا دهنده اى بانگ برمى آوَرد: آيا كسى هست كه به مالى نياز داشته باشد؟.
از مردم، جز يك نفر، كسى برنمى خيزد. مهدى به وى مى فرمايد: نزد خزانه دار برو و به وى بگو: مهدى به تو فرمان مى دهد كه به من، مال عطا كنى.
سپس به وى مى گويد: تقسيم كن تا آن گاه كه خزانه دار، دامنش را از مال، پُر و برجسته مى كند. در اين حال، آن فرد، پشيمان مى شود و مى گويد: من، آزمندترين كس در امّت محمّد بودم. آيا آنچه ايشان را فرا پوشانْد، نمى تواند مرا هم فرا پوشانَد؟. آن گاه، آن مال ها را باز مى گرداند؛ امّا ديگر از وى پذيرفته نمى گردد و به وى گفته مى شود: ما آنچه را كه بخشيده ايم، بازْ پس نمى گيريم».
۱.مسند ابن حنبل: ج 4 ص 75 ح 11326.