حدیث دربارهوقوف در عرفات

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:الحَجُّ عَرَفاتٌ، الحَجُّ عَرَفاتٌ، الحَجُّ عَرَفاتٌ، أيّامُ مِنى ثَلاثٌ، «فَمَن تَعَجَّلَ في يَومَينِ فَلا إثمَ عَلَيهِ ومَن تَأَخَّرَ فَلا إثمَ عَلَيهِ» ۱، ومَن أدرَكَ عَرَفَةَ قَبلَ أن يَطلُعَ الفَجرُ فَقَد أدرَكَ الحَجَّ. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حج، عرفات است. حج، عرفات است. حج، عرفات است. روزهاى مِنا، سه روز است «هر كه عجله كند در دو روز، پس گناهى بر او نيست و [نيز]هر كه تأخير كند، گناهى بر او نيست» . هر كس پيش از طلوع فجر، عرفه را دريابد، حج را درك كرده است.

۱.البقرة: 203.

۲.سنن الترمذي: ج 5 ص 214 ح 2975.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه پاک کننده های گناهان +7 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

مسند أبى يعلىـ به نقل از ابن عمر ـ: پيامبر خدا را ديدم كه بر حجر الأسود دست مى كشيد. از وقتى كه اين را ديدم، بر حجر الأسود نگذشته ام، مگر آن كه بر آن دست كشيده ام.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ خطاب به عمر ـ: اى عمر! تو مردى نيرومندى. [از اين رو،]براى رسيدن به حجر الأسود، فشار نياور، كه ناتوان را مى آزارى. اگر خلوتى يافتى، آن را لمس كن؛ و گرنه، رو به آن بِايست و «لا اله الّا اللّه» و تكبير بگو.

صحيح مسلمـ به نقل از ابو طُفَيل ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله را ديدم كه كعبه را طواف مى كرد و [به جاى دست كشيدن به حجر الأسود،]عصايى را كه در دستش بود، به حجر الأسود مى ماليد و آن عصا را مى بوسيد.

پيامبرخدا صلى الله عليه و آله:همه جاى عرفات، موقِف است. پس، از دلِ عُرَنه نام محلّى در عرفات است. بالاتر رويد.

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا، در عرفاتْ وقوف كرد. همين كه خورشيد خواست غروب كند، قبل از غروب، چنين دعا كرد: «خدايا! از فقر، از پراكندگىِ كار و از شرّ آنچه در شب و روز پيش آيد، به تو پناه مى برم. ظلمم را به پناه عفو تو آورده ام و بيمم را به پناه امانِ تو. خوارى ام را پناهنده بر عزّت تو ساخته ام و چهره فانى ام را در پناه ذات باقىِ تو قرار داده ام، اى بهترين كسى كه از او مى خواهند! اى بهترين كسى كه مى بخشد! جامه رحمت و عافيتت را بر من بپوشان و شرّ همه آفريده هايت را از من بگردان».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:برخى از گناهان، جز در عرفات، بخشوده نمى شوند.

الجعفرياتـ به نقل از امام كاظم عليه السلام ـ: ايشان (امام كاظم عليه السلام) از پدرانش، از امام على عليهم السلام نقل كرده است كه از پيامبر خدا پرسيده شد: چه كسى از اهل عرفات، جرمش بزرگ تر است؟ فرمود: «آن كسى كه از عرفات برمى گردد و مى پندارد كه آمرزيده نشده است». [پدرم] امام صادق عليه السلام فرمود: «مقصود ايشان، كسى است كه از رحمت خداوند، مأيوس باشد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:غروب عرفه، خداوندْ به وسيله اهل عرفه، بر فرشتگان، افتخار مى كند و مى فرمايد: «به بندگانم بنگريد كه ژوليده و غبارآلود، نزد من آمده اند!» در نقل ديگرى، اضافه دارد: «غبارآلود، از هر راه دور. شما را گواه مى گيرم كه آنان را آمرزيدم»..