حدیث دربارهلبّيك گفتن در احرام
عنه عليه السلام:لَمّا لَبّى رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله قالَ: لَبَّيكَ اللّهُمَّ لَبَّيكَ، لَبَّيكَ لا شَريكَ لَكَ لَبَّيكَ، إنَّ الحَمدَ والنِّعمَةَ لَكَ والمُلكَ، لا شَريكَ لَكَ لَبَّيكَ، لَبَّيكَ ذَا المَعارِجِ لَبَّيكَ.
وكانَ عليه السلام يُكثِرُ مِن ذِي المَعارِجِ، وكانَ يُلَبّي كُلَّما لَقِيَ راكِبًا، أو عَلا أكَمَةً ۱، أو هَبَطَ وادِيًا، ومِن آخِرِ اللَّيلِ، وفي أدبارِ الصَّلَواتِ. ۲
امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله چون لبّيك گفت، فرمود: «لبّيك! اى خدا، لبّيك! لبّيك! تو شريكى ندارى. لبّيك! همانا ستايش و نعمت و فرمان روايى، از آنِ توست. تو شريكى ندارى. لبّيك! اى صاحب والايى ها، لبّيك!».
ايشان، «ذى المعارج» را بسيار مى فرمود و هر گاه به سواره اى بر مى خورد، يا به بالاى تپّه اى مى رسيد، يا به دشتى سرازير مى شد، و نيز آخرِ شب و پس از نمازها، «لبّيك» مى گفت.