حدیث دربارهبندهاى اذان
عنه عليه السلام:كان الأذانُ بِ «حَىَّ عَلى خَيرِ العَمَل» على عَهدِ رسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وبِهِ اُمِروا في أيّامِ أبي بَكرٍ وصَدرٍ مِن أيّامِ عُمَرَ، ثُمَّ أمرَ عُمر بِقَطعِهِ وحَذفِهِ مِنَ الأذانِ وَالإقامَةِ، فَقيلَ لَهُ في ذلِك، فقال: إذا سَمِعَ النّاسُ أنَّ الصَّلاةَ خَيرُ العَمَلِ، تَهاوَنوا بِالجِهادِ وتَخَلَّفوا عنه. ۱
امام باقر عليه السلام:در زمان پيامبر خدا، اذان با «حىَّ على خير العمل» همراه بود و در زمان ابوبكر و اوايل دوره عمَر، همين دستور را اجرا مى كردند؛ امّا بعدا عمر، دستور برداشتن و حذف آن را از اذان و اقامه داد. وقتى در اين باره از او سؤال (/به او اعتراض) شد، گفت: وقتى مردم بشنوند كه نماز، بهترين كار است، در جهاد، سستى مى ورزند و از آن، سر باز مى زنند.
۱.دعائم الإسلام: ج 1 ص 142.