حدیث دربارهكودكى كردن با كودك و بازى با او
صحيح ابن حبّان عن أبي هريرة:كانَ النَّبِيُ صلى الله عليه و آله يَدلَعُ ۱ لِسانَهُ لِلحُسَينِ، فَيَرى الصَّبِيُ حُمرَةَ لِسانِهِ، فَيَهِشُّ ۲ إلَيهِ. فَقالَ لَهُ عُيَينَةُ بنُ بَدرٍ: ألا أراهُ يَصنَعُ هذا بِهذا، فواللّه إنَّهُ لَيَكونُ لِيَ الوَلَدُ قَد خَرَجَ وَجهُهُ وَما قَبَّلتُهُ قَطُّ!
فَقالَ النَّبِيُ صلى الله عليه و آله: مَن لا يَرحَمُ لا يُرحَمُ. ۳
صحيح ابن حبّانـ به نقل از ابو هريره ـ: پيامبر خدا، زبانش را براى حسين عليه السلام بيرون مى آورد و كودك، سرخىِ زبان را مى ديد و مى خنديد. عُيَينة بن بدر به ايشان گفت: چه مى بينيم؟ او با اين [كودك]چنين مى كند؟! من فرزندى دارم كه صورتش ريش در آورده؛ ولى هيچ گاه او را نبوسيده ام.
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «كسى كه مهربانى نكند، مورد مهربانى قرار نمى گيرد».