ويژگى هاى نام پيامبر صلى الله عليه و آله

امام على عليه السلام:من، محمّد بن عبد اللّه بن عبد المطّلب هستم. خداى متعال، آفريدگان را بيافريد و مرا در [ميان]بهترين آنان، قرار داد. آن گاه، آنان را به دو گروه تقسيم كرد و [باز] مرا در بهترين گروه آنان جاى داد. سپس آنان را قبيله قبيله كرد و مرا در بهترين قبيله آنان قرار داد. آن گاه آنان را به خاندان ها تقسيم كرد و مرا در بهترين خاندان، جاى داد. پس من، از بهترينِ خاندان ها و پاك ترينِ شما هستم.

امام على عليه السلام:دودمان او بهترين دودمان است و شجره اش بهترين شجره، كه شاخه هايش راست است و ميوه هايش آويخته. زادگاهش مكّه است و هجرتش به طَيْبه. در آن جا آوازه اش بلند شد و صداى [دعوت]او به همه جا كشيده شد.

مجمع البيان:زمانى كه پيامبر خدا در شكم مادرش بود و يا اندك زمانى پس از ولادت او، پدر بزرگوارش در گذشت و دو ساله بود كه مادرش از دنيا رفت و در هشت سالگى، جدّ خود را از دست داد.

امام رضا عليه السلامـ در گفتگوهاى خود با پيروان اديان، در اثبات نبوّت محمّد صلى الله عليه و آله ـ: از جمله نشانه ها [ى نبوّتش]، اين است كه او يتيم و فقير و چوپان و اجير بود. نه كتابى آموخت و نه به محضر آموزگارى، آمد و شد كرد. سپس قرآنى آورد كه در آن، كلمه به كلمه داستان هاى پيامبران و سرگذشت آنان و اخبار گذشتگان و آيندگان تا روز قيامت، آمده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من، محمّد (ستوده) هستم. من، احمد (ستوده ترين) هستم. من، ماحى (محو كننده) هستم كه به واسطه من، كفرْ محو (نابود) مى شود. من، حاشر هستم كه مردم به دنبال من، محشور مى شوند. و من، عاقِب هستم و عاقِب، كسى است كه بعد از او پيامبرى نيست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ سؤال مردى يهودى از علّت نام گذارى شدن ايشان به محمّد و احمد و ابو القاسم و بشير و نذير و داعى ـ: محمّد، از آن روست كه من در زمين، ستوده ام. احمد، از آن روست كه من در آسمان ستوده ام. ابو القاسم، از آن روست كه خداوند عز و جل روز قيامت، قسمت آتش را جدا مى كند و هر كه از اوّلين و آخرينِ انسان ها، به من كافر شده باشد، جايش در آتش است و قسمت بهشت را جدا مى سازد و هر كه به من ايمان آورده و به نبوّت من اقرار كرده باشد، جايش در بهشت است. داعى، از آن روست كه من مردم را به دين پروردگارم عز و جل دعوت مى كنم. نذير، از آن روست كه هر كس نافرمانى ام كند، او را به آتش، بيم مى دهم. و بشير، از آن روست كه هر كس اطاعتم كند، او را به بهشت، بشارت مى دهم.