آنچه در معامله حرام است
6 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن أكَلَ الرِّبا مَلَأَ اللّهُ بَطنَهُ مِن نارِ جَهَنَّمَ بِقَدرِ ما أكَلَ، وإنِ اكتَسَبَ مِنهُ مالاً لا يَقبَلُ اللّهُ تَعالى مِنهُ شَيئا مِن عَمَلِهِ، ولَم يَزَل في لَعنَةِ اللّهِ وَالمَلائِكَةِ ما كانَ عِندَهُ مِنهُ قيراطٌ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس ربا بخورَد، خداوند به همان اندازه كه ربا خورده، درونش را از آتش جهنّم پُر مى كند؛ و اگر از ربا مالى به دست آورد و با آن مال، كارى انجام دهد، خداوند متعال آن را نمى پذيرد؛ و او همواره تا وقتى كه ذرّه اى از مال ربا نزدش باشد، از لعنت خدا و فرشتگان نصيب دارد.
۱.ثواب الأعمال: ص 336 ح 1.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إذَا التّاجِرانِ صَدَقا بورِكَ لَهُما، فَإِذا كَذَبا وخانا لَم يُبارَك لَهُما. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه دو بازرگان راستى پيشه كنند، براى آنان، بركت به بار مى آيد؛ و هر گاه ناراستى ورزند و خيانت كنند، از بركت، بى نصيب خواهند شد.
۱.الكافي: ج 5 ص 174 ح 2.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن غَشَّ أخاهُ المُسلِمَ نَزَعَ اللّهُ مِنهُ بَرَكَةَ رِزقِهِ، وأفسَدَ عَلَيهِ مَعيشَتَهُ، ووَكَلَهُ إلى نَفسِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس با برادر مسلمانش فريبكارى كند، خداوند، بركتِ روزى اش را از او مى گيرد و گذران زندگى اش را تباه مى سازد و او را به خود وا مى گذارَد.
۱.ثواب الأعمال: ص 337 ح 1.
سنن أبيداوود عن أبيهريرة:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله مَرَّ بِرَجُلٍ يَبيعُ طَعاما، فَسَأَلَهُ: كَيفَ تَبيعُ؟ فَأَخبَرَهُ، فَاُوحِيَ إلَيهِ أن أدخِل يَدَكَ فيهِ، فَأَدخَلَ يَدَهُ فيهِ، فَإِذا هُوَ مَبلولٌ، فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: لَيسَ مِنّا مَن غَشَّ. ۱
سنن أبى داوودـ به نقل از ابو هريره ـ: پيامبر خدا بر مردى گذشت كه گندم مى فروخت. از وى پرسيد: «چگونه مى فروشى؟».
آن مرد، چگونگى را باز گفت. به پيامبر صلى الله عليه و آله وحى شد كه دستش را در آن گندم فرو بَرَد. دستش را در آن فرو بُرد و ديد كه گندم، خيس است. فرمود: «هر كه فريبكارى كند، از ما نيست».
۱.سنن أبي داوود: ج 3 ص 272 ح 3452.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إذا طُفِّفَ المِكيالُ وَالميزانُ أخَذَهُمُ اللّهُ بِالسِّنينَ وَالنَّقصِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه در پيمانه و ترازو كم نهاده شود، خداوند، آنان را به قحطى و كمبود دچار مى كند.
۱.الكافي: ج 2 ص 374 ح 2.