تسبيحگويى موجودات ، هم نوا با انسان

تفسير القمّى: «وبه راستى، داوود را از جانب خويش، مزيّتى عطا كرديم. [وگفتيم:]«اى كوه ها! با او [در تسبيح خدا] هم صدا شويد»» ، يعنى خدا را تسبيح گوييد «و اى پرندگان! [هماهنگى كنيد]» ، فرمود: «داوود، هر گاه در بيابان ها مى رفت و زبور مى خواند، كوه ها و پرندگان و جانوران نيز هم صدا با او تسبيح مى گفتند».

امام صادق عليه السلامـ در ياد كرد از داوود عليه السلام ـ: خداوند ـ تبارك و تعالى ـ زبور را بر او فرو فرستاد و صنعت آهن را به او آموخت و آن را برايش نرم ساخت و به كوه ها و پرندگان فرمود تا هم نوا با او تسبيح گويند و وى را صدايى بخشيد كه به زيبايى آن، شنيده نشده بود.

امام على عليه السلام:انسان، هر گاه به نماز بِايستد، بدن او و جامه هايش و هر آنچه پيرامون او هستند، تسبيح مى گويند.

امام باقر عليه السلام:هر چيزى كه بر تن توست و در آن، نماز مى خوانى، هم صدا با تو تسبيح مى گويد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هر گاه نماز برپا مى شد، نعلين ۲ خود را مى پوشيد و با آنها نماز مى خوانْد.

امام صادق عليه السلام:هر كس به سوى مسجد برود، بر هيچ تَر و خشكى پاى ننهد، مگر آن كه زمين تا زمين هفتم، برايش تسبيح مى گويند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به بلال ـ: اى بلال! شخص روزه دار، زمانى كه در حضور او غذايى خورده مى شود، استخوان هايش تسبيح مى گويند و فرشتگان، برايش آمرزش مى طلبند.

امام زين العابدين عليه السلام:جوينده دانش، هر گاه از خانه اش خارج شود، پايش را بر هيچ تَر و خشكى در روى زمين نمى گذارد، مگر اين كه آن زمين تا زمين هفتم، برايش تسبيح گويند.