هنگام گرفتارى و بيمارى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه بنده بيمار شود، خداوند بزرگ دو فرشته به سوى او مى فرستد و مى فرمايد: «بنگريد كه به عيادت كنندگانش چه مى گويد». پس اگر او هنگامى كه عيادت كنندگان نزد او مى آيند، خدا را سپاس گفت و ستود، آن سپاس و ستايشِ او را به درگاه خداوند عز و جل بالا مى برند، و البته او خود داناتر است [كه آن بنده چه گفته است]. پس خداوند مى فرمايد: «بنده ام بر من اين حقّ را دارد كه اگر جانش را ستاندم، او را به بهشت ببرم و اگر شفايش دادم، گوشت و خونى بهتر از گوشت و خون او [كه از او كم شده است،] عوضش بدهم و گناهانش را بزدايم».

الكافىـ به نقل از عزرمى، از پدرش ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «هر كس شبى دردمند شود و آن شب را به جان بپذيريد، و شكر آن شب را به درگاه خدا بگزارد، [پاداشش]همانند شصت سال عبادت است». گفتم: پذيرفتن آن چگونه است؟ فرمود: «بر آن [درد]، شكيب ورزد و آنچه را بر او گذشته است، به كسى نگويد و چون صبح شد، خداى را بر هر آنچه بوده است، سپاس گويد».

الكافىـ به نقل از عُبَيد بن زُرارة ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «مؤمن در نزد خداوند عز و جل، برترين جايگاه را دارد». اين جمله را سه بار فرمود. [سپس افزود:] «خدا، او را به بلا [ى بيمارى] گرفتار مى كند و سپس جانش را از اندام هاى بدنش يكايك مى ستاند؛ ولى او، خداى را بر اين كار، سپاس مى گويد و مى ستايد».