كردارهاى زشت

امام باقر عليه السلامـ از دعاهايى كه در سجودش مى گفت ـ: بزرگوارا! پُر توانا! به تو پناه مى برم از اين كه نوميد و ناكام شوم، يا ستمى را بر دوش كشم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! از گناهانى كه مانع اجابت تو مى شوند، به تو پناه مى برم. بار خدايا! از گناهانى كه مانع روزىِ تو مى شوند، به تو پناه مى برم. بار خدايا! از گناهانى كه كيفر و عذاب ها را مى آورند، به تو پناه مى برم.

مسند ابن حنبلـ به نقل از عايشه ـدر پاسخ به پرسش در باره دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: مى فرمود: «خدايا! من از شرّ كارهايى كه نفْسم كرده است، به تو پناه مى برم».

الدعوات:امير مؤمنان هر گاه دارايىِ بيت المال را به مردم مى داد، مى فرمود كه آن را جارو كنند، سپس در بيت المال نماز مى خواند. آن گاه، به دعا مى پرداخت و در دعايش مى گفت: «بار خدايا! به تو پناه مى برم از گناهى كه عمل را بر باد مى دهد. به تو پناه مى برم از گناهى كه كيفرها و عذاب ها را شتاب مى بخشد. به تو پناه مى برم از گناهى كه نعمت ها را ديگرگونه مى سازد. به تو پناه مى برم از گناهى كه مانع روزى مى شود. به تو پناه مى برم از گناهى كه مانع دعا مى شود. ۳ به تو پناه مى برم از گناهى كه مانع توبه مى شود. به تو پناه مى برم از گناهى كه پرده عصمت را مى درد. به تو پناه مى برم از گناهى كه پشيمانى مى آورد. و به تو پناه مى برم از گناهى كه بهره ها [ى الهى]را [از رسيدن به شخص] باز مى دارد».

امام صادق عليه السلام:پدرم [امام باقر] عليه السلام مى فرمود: «پناه مى بريم به خدا از گناهانى كه نابودى را شتاب مى بخشند، و اجل ها را نزديك مى سازند، و خانه ها را [از صاحبانشان] خالى مى كنند». آن گناهان، عبارت اند از: بريدن از خويشان، بدرفتارى با پدر و مادر، و ترك نيكى (/ طاعت).

امام زين العابدين عليه السلامـ در دعاى به قصد اعتراف [به گناه] ـ: محبوب ترين بندگانت در نزد تو، كسى است كه بزرگى نمودن بر تو را فرو هِلَد، از پاى فشردن [بر گناه]دورى كند و به آمرزش خواهى [از تو] چنگ درزند. و من از بزرگى نمودن به درگاه تو، اعلام برائت مى كنم و از پاى فشردن [در گناه]، به تو پناه مى برم و براى تقصيرات خود، از تو آمرزش مى طلبم.