حقّ سپاس گزارى

امام على عليه السلام:پيامبر خدا، گُردانى را اعزام كرد و گفت: «بار خدايا! با تو پيمان مى بندم كه اگر اينان را به سلامت و با غنيمت باز گردانى، تو را به سزامندترين سپاس گزارى، سپاس گويم». ديرى نگذشت كه سپاهيان، آن چنان كه پيامبر صلى الله عليه و آله خواسته بود، باز گشتند. پس پيامبر خدا گفت: «ستايش، خداى را بر نعمت هاى سرشار او».

مكارم الأخلاق:قاطر امام باقر عليه السلام، در راه مكّه و مدينه، رم كرد و گريخت. ايشان فرمود: «اگر خداوند، آن را به من بازگردانَد، او را چنان كه سزاوار سپاس گزارى از اوست، سپاس خواهم گفت». پس چون آن را گرفت، سه بار گفت: «ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است». سپس سه بار گفت: «ستايش، خداى را».

الكافىـ به نقل از حمّاد بن عثمان ـ: امام صادق عليه السلام از مسجد بيرون آمد. ديد كه مركَبش گم شده است. فرمود: «اگر خدا آن را به من بازگردانَد، خداى را چنان كه حقّ سپاس گزارى اوست، سپاس خواهم گفت». طولى نكشيد كه آن را آوردند. امام عليه السلام فرمود: «ستايش، خداى را». گوينده اى گفت: فدايت شوم! مگر نفرمودى: «خداى را چنان كه حقّ سپاس گزارى اوست، سپاس خواهم گفت»؟! امام صادق عليه السلام فرمود: «مگر نشنيدى كه گفتم: ستايش، خداى را؟».

الكافىـ به نقل از ابو بصير ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: آيا براى سپاس گزارى از خدا، حدّى هست كه هر گاه بنده آن را به جا آورَد، سپاس گزار باشد؟ فرمود: «آرى». گفتم: آن حد چيست؟ فرمود: «خداى را بر هر نعمتى كه با خانواده و اموالش به او داده است، ستايش گويد و اگر در اموالى كه به او ارزانى داشته، حقّى داشته باشد، آن را بپردازد».