وضو
1 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ما مِن مُسلِمٍ يَتَوَضَّأُ ثُمَّ يَقولُ عِندَ فَراغِهِ مِن وُضوئِهِ: «سُبحانَكَ اللّهُمَّ وبِحَمدِكَ، أشهَدُ أن لا إلهَ إلّا أنتَ، أستَغفِرُكَ وأتوبُ إلَيكَ، اللّهُمَّ اجعَلني مِنَ التَّوّابينَ وَاجعَلني مِنَ المُتَطَهِّرينَ، وَاغفِر لي إنَّكَ عَلى كُلِّ شَيءٍ قَديرٌ» إلّا كُتِبَت في رِقٍّ ثُمَّ خُتِمَ عَلَيها، ثُمَّ وُضِعَت تَحتَ العَرشِ، حَتّى تُدفَعَ إلَيهِ بِخاتَمِها يَومَ القِيامَةِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مسلمانى نيست كه وضو بگيرد و چون وضويش را تمام كرد، بگويد: «پاكا تو ـ اى خدا ـ و ستايش، تو را! گواهى مى دهم كه معبودى جز تو نيست. از تو آمرزش مى خواهم و به درگاهت، توبه مى آورم. بار خدايا! مرا از توبه گران و از پاكيزگان، قرار ده، و مرا بيامرز. به راستى كه تو بر هر چيزى توانايى»، جز آن كه اين دعا، در نازك پوستى نوشته مى شود، سپس بر آن مُهر زده شده، در زير عرش نهاده مى شود تا آن كه در روز قيامت، آن را همچنان مُهر شده به او مى دهند.
۱.مسند زيد: ص 78، بحار الأنوار: ج 80 ص 327 ح 13؛ السنن الكبرى للنسائي: ج 6 ص 25 ح 9909.