ايمنى از عذاب و بلاها
4 حدیث
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند دو امان براى امّتم بر من نازل كرد: «تا تو در ميان ايشان هستى، خداوندْ عذابشان نمى كند، و تا زمانى كه آمرزش مى طلبند، خداوند عذاب كننده ايشان نخواهد بود» . پس، هر گاه من رفتم، آمرزش خواهى را تا روز قيامت، در ميانشان بر جاى مى گذارم.
الإمام عليّ عليه السلام:لَو أنَّ النّاسَ حينَ عَصَوا أنابوا وَاستَغفَروا، لَم يُعَذَّبوا ولَم يُهلَكوا. ۱
امام على عليه السلام:اگر مردم، زمانى كه نافرمانى [خدا] كردند، توبه مى نمودند و آمرزش مى طلبيدند، عذاب نمى شدند و هلاك نمى گشتند.
۱.غرر الحكم: ح 7583.
عنه عليه السلام:كانَ فِي الأَرضِ أمانانِ مِن عَذابِ اللّهِ، وقَد رُفِعَ أحَدُهُما فَدونَكُمُ الآخَرَ فَتَمَسَّكوا بِهِ. أمَّا الأَمانُ الَّذي رُفِعَ فَهُوَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وأمَّا الأَمانُ الباقي فَالاِستِغفارُ، قالَ اللّهُ تَعالى: «وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنتَ فِيهِمْ وَمَا كَانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ» . ۱
امام على عليه السلام:در زمين، دو مايه ايمنى از عذاب خدا وجود داشت كه يكى از آن دو بُرده شد. پس آن ديگرى را دريابيد و بدان، چنگ زنيد. آن مايه ايمنى كه بُرده شد، پيامبر خدا بود، و آن مايه ايمنىِ باقى مانده، آمرزش خواهى است. خداوند متعال فرموده است: «تا تو در ميان ايشان هستى، خداوندْ عذابشان نمى كند، و تا زمانى كه آمرزش مى طلبند، خداوندْ عذاب كننده ايشان نخواهد بود».
۱.نهج البلاغة: الحكمة 88، مجمع البيان: ج 4 ص 829 نحوه، بحار الأنوار: ج 93 ص 284 ح 31.
الإمام الصادق عليه السلام:ما ضاعَ مالٌ في بَرٍّ ولا بَحرٍ إلّا بِتَضييعِ الزَّكاةِ، فَحَصِّنوا أموالَكُم بِالزَّكاةِ، وداووا مَرضاكُم بِالصَّدَقَةِ، وَادفَعوا نَوائِبَ البَلايا بِالاِستِغفارِ. ۱
امام صادق عليه السلام:هيچ مالى در خشكى و دريا از بين نرفت، مگر به سبب نپرداختن زكات. پس، اموال خود را با پرداخت زكات، نگه داريد، و بيمارانتان را با دادن صدقه، درمان كنيد، و بلاهاى سخت را با آمرزش خواهى، از خود دور نماييد.
۱.المحاسن: ج 1 ص 459 ح 1062، الاُصول الستّة عشر: ص 77 وفيه «أبواب» بدل «نوائب».