بهترين ستاينده و بهترين ستوده

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعاى «جوشن كبير» ـ: اى بهترين ستاينده و ستوده شده! اى بهترين گواهى دهنده و گواهى شده!

امام على عليه السلام:خداوند ـ كه ستايشش باد ـ، ستايش را براى خويش، آغاز كرد و كارِ دنيا و سراى آخرت را با ستايش خويش، پايان بخشيد و فرمود: «و ميان ايشان، به درستى داورى گرديد و گفته شد: ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است» .

امام صادق عليه السلام:هر كه بقاى ستمگران را دوست بدارد، در واقع، دوست داشته كه خداوند، نافرمانى شود؛ [چرا كه] خداى متعال، خويشتن را بر نابود كردن ستمگران، ستايش گفته و فرموده است: «پس ريشه آن گروهى كه ستم كردند، بركَنْده شد. و ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ مردى يهودى كه از ايشان، در باره تفسير «پاكا خدا، و ستايش، خداى را!.» پرسيد ـ: سخن خداوند: «ستايش، خداى را» ، چون مى دانست كه بندگان، شكر نعمت هاى او را به جا نمى آورند، لذا پيش از آن كه آنان او را ستايش گويند، خود خويشتن را ستايش گفت، و اين، آغازِ گفتار است. اگر اين ستايش نبود، خداوند به هيچ كس نعمتش را ارزانى نمى داشت.