عذاب قبر

امام باقر عليه السلام:بار خدايا! به زره استوار تو پناه مى برم و به جامعيّت تو پناه مى برم از اين كه مرا با غرق شدن، يا سوختن، يا خفه شدن، يا قصاص، يا كشته شدن در اسارت، يا مسموم شدن (گزيده شدن)، يا افتادن در چاه، يا طعمه درندگان شدن، يا مرگ ناگهانى و يا به هر يك از مردن هاى بد و دل خراش بميرانى. مرا در بسترم، در حالى كه فرمان بردار تو و فرمان بردار پيامبر تو هستم و در راه درست هستم و نه بر خطا، يا در صف آنان كه در كتاب خود در وصف آنان فرموده اى: «گويا ساختمانى استوارند» ، بميران.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى مردم! فتنه ها چونان پاره هاى شب تار بر شما سايه افكنده اند. اى مردم! اگر آنچه را من مى دانم، شما مى دانستيد، بى گمان، بسيار مويه مى كرديد و اندك مى خنديديد. اى مردم! از عذاب قبر، به خدا پناه ببريد؛ چرا كه عذاب قبر، راست است.

صحيح البخارىـ به نقل از اُمّ خالد، دختر خالد ـ: شنيدم كه پيامبر صلى الله عليه و آله از عذاب قبر، به خدا پناه مى برد.