حدیث دربارهنكوهش دانشمندان بد
الإمام عليّ عليه السلامـ في صِفَةِ أبغَضِ الخَلائِقِ إلَى اللّهِـ:. ورَجُلٌ قَمَشَ جَهلاً في جُهّالِ النّاسِ. قَد سَمّاهُ أشباهُ النّاسِ عالِمًا ولَم يَغنَ فيهِ يَومًا سالِمًا. لا يَحسَبُ العِلمَ في شَيءٍ مِمّا أنكَرَ، ولا يَرى أنَّ وَراءَ ما بَلَغَ فيهِ مَذهَبًا، إن قاسَ شَيئًا بِشَيءٍ لَم يُكَذِّب نَظَرَهُ، وإن أظلَمَ عَلَيهِ أمرٌ اِكتَتَمَ بِهِ لِما يَعلَمُ مِن جَهلِ نَفسِهِ ۱.
امام على عليه السلامـ در توصيف مردم نزد خداـ: مردى كه در ميان نادانان، از اينجا و آنجا چيزهايى گرد آورده است. انسان نمايان او را دانا مى نامند و حال آنكه يك روز را هم در دانش به درستى سپرى نكرده است. آنچه را نمى داند، دانش به شمار نمى آورد و در وراى آنچه خود بدان رسيده آيينى نمى بيند. اگر چيزى را با چيزى بسنجد، نظر خود را تكذيب نمى كند و اگر چيزى بر وى تاريك بماند، آن را مى پوشاند تا نادانى اش پنهان بماند.
۱.الكافي: 1 / 54 / 6 عن ابن محجوب رفعه، وراجع نهج البلاغة: الخطبة 17، الإرشاد: 1 / 231، منية المريد: 282، الاحتجاج: 1 / 622 / 143، دعائم الإسلام: 1 / 97.