حدیث دربارهبذل دانش به مستحقش و بازداشتن آن از نااهلش

عنه عليه السلامـ أيضًاـ: لا تُحَدِّث بِالعِلمِ السُّفَهاءَ لِيُكَذِّبوكَ، ولاَ الجُهّالَ فَيَستَثقِلوكَ، ولكِن حَدِّث بِهِ مَن يَتَلَقّاهُ مِن أهلِهِ بِقَبولٍ وفَهمٍ، يَفهَمُ عَنكَ ما تَقولُ، ويَكتُمُ عَلَيكَ ما يَسمَعُ، فَإِنَّ لِعِلمِكَ عَلَيكَ حَقًّا، كَما أنَّ عَلَيكَ في مالِكَ حَقًّا، بَذلُهُ لِمُستَحِقِّهِ، ومَنعُهُ عَن غَيرِ مُستَحِقِّهِ ۱.
امام على عليه السلام:با كم خردان سخن از دانش مگو كه تو را تكذيب مى كنند و نه با نادانان كه تو را گران بار مى شمرند؛ بلكه از آن با كسى سخن بگوى كه اهلش باشد و مى گيرد و مى پذيرد و مى فهمد. آنچه را مى گويى دريافت مى كند و آنچه را مى شنود بر تو پنهان مى دارد، چرا كه براى دانشت بر تو حقّى است؛ همان گونه كه در دارايى ات بر تو حقّى است: بذلش به مستحقّ آن و باز داشتنش از غير مستحقّ آن.
۱.شرح نهج البلاغة: 20 / 273 / 155؛ غرر الحكم: 10367.

احادیث دیگر این موضوع

۸