حدیث دربارهفروتنى براى شاگرد

ـ الإمام الصادق عليه السلام:اُطلُبُوا العِلمَ وتَزَيَّنوا مَعَهُ بِالحِلمِ والوَقارِ، وتَواضَعوا لِمَن تُعَلِّمونَهُ العِلم ۱.

امام صادق عليه السلام:دانش را بطلبيد و آن را با بردبارى و وقار زينت دهيد و براى آن كس كه به او دانش مى آموزيد، فروتنى نماييد.

۱.الكافي: 1 / 36 / 1، أمالي الصدوق: 440 / 585 نحوه، منية المريد: 162 كلّها عن معاوية بن وهب، دعائم الإسلام: 1 / 80، روضة الواعظين: 14.

کلیدواژه‌ها آموزش آداب آموزش فروتنی برای شاگرد

احادیث دیگر این موضوع

حضرت عيسى عليه السلامبراى حواريون خود خوراكى آماده ساخت و چون خوردند، حضرت خود [دستان] ايشان را شُست، آنان گفتند: اى روح خدا! ما از شما سزاوارتريم كه آن را انجام دهيم. فرمود: من اين كار را كردم تا شما هم براى كسانى كه به آنها مى آموزيد انجام دهيد.

امام على عليه السلام:هركس براى شاگردان فروتنى كند و در برابر دانشمندان خوارى نشان دهد، دانشش رواج يابد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:با كسى كه به او مى آموزيد و نيز كسى كه از او فرا مى گيريد، نرمى كنيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بياموزيد و آسان گيريد. بياموزيد و آسان گيريد ـ تا سه بار ـ و دوبار فرمود: هنگامى كه به خشم مى آيى، خاموشى گزين.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند مرا سخت گير و آزاردهنده برنينگيخت؛ بلكه مرا آموزگارى آسان گير برانگيخت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ياد دهيد و سخت نگيريد كه ياددهنده از سخت گيرنده بهتر است.

ابن عباس:پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: ياد دهيد و آسان گيريد و سخت مگيريد.

معاوية بن حكم سلمى: هنگامى كه با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نماز مى خواندم، ناگهان مردى از ميان نمازگزاران عطسه كرد. گفتم: خداوند تو را رحمت كند. همه آنان با نگاهشان مرا نشانه گرفتند ومن گفتم: مادرم به عزايم بنشيند، شما را چه شده است كه به من چشم دوخته ايد، پس شروع به زدن دستهايشان بر روى رانهايشان كردند و چون ديدم كه مرا به خاموشى مى خوانند، ساكت شدم. هنگامى كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ پدر و مادرم فدايش باد كه نه پيش از او و نه پس از او آموزگارى را نيكوتر از وى در ياد دادن نديدممعاوية بن حكم سلمى: هنگامى كه با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نماز مى خواندم، ناگهان مردى از ميان نمازگزاران عطسه كرد. گفتم: خداوند تو را رحمت كند. همه آنان با نگاهشان مرا نشانه گرفتند ومن گفتم: مادرم به عزايم بنشيند، شما را چه شده است كه به من چشم دوخته ايد، پس شروع به زدن دستهايشان بر روى رانهايشان كردند و چون ديدم كه مرا به خاموشى مى خوانند، ساكت شدم. هنگامى كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ نمازش را به پايان برد. به خدا سوگند نه به من چشم زهر رفت و نه مرا كتك زد و نه به من دشنام داد و [فقط]فرمود: در اين نماز هيچ سخنى از سخنان آدميان سزاوار نيست، آن تنها تسبيح و تكبير و قرآن خواندن است.