حدیث دربارهفروتنى براى شاگرد

صَنَعَ عيسى عليه السلام لِلحَوارِيّينَ طَعامًا فَلَمّا أكَلوا وَضّاهُم بِنَفسِهِ، وقالوا:يا روحَ اللّهِ، نَحنُ أولى أن نَفعَلَهُ مِنكَ. قالَ: إنَّما فَعَلتُ هذا لِتَفعَلوهُ بِمَن تُعَلِّمونَ ۱.

حضرت عيسى عليه السلامبراى حواريون خود خوراكى آماده ساخت و چون خوردند، حضرت خود [دستان] ايشان را شُست، آنان گفتند: اى روح خدا! ما از شما سزاوارتريم كه آن را انجام دهيم. فرمود: من اين كار را كردم تا شما هم براى كسانى كه به آنها مى آموزيد انجام دهيد.

۱.تنبيه الخواطر: 1 / 83، وراجع منية المريد: 192 آداب يختصّ بها المعلّم: آداب المعلّم مع طلبته: التواضع للمتعلّمين وعدم التعاظم عليهم.

کلیدواژه‌ها آموزش آداب آموزش فروتنی برای شاگرد

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:هركس براى شاگردان فروتنى كند و در برابر دانشمندان خوارى نشان دهد، دانشش رواج يابد.

امام صادق عليه السلام:دانش را بطلبيد و آن را با بردبارى و وقار زينت دهيد و براى آن كس كه به او دانش مى آموزيد، فروتنى نماييد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:با كسى كه به او مى آموزيد و نيز كسى كه از او فرا مى گيريد، نرمى كنيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بياموزيد و آسان گيريد. بياموزيد و آسان گيريد ـ تا سه بار ـ و دوبار فرمود: هنگامى كه به خشم مى آيى، خاموشى گزين.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند مرا سخت گير و آزاردهنده برنينگيخت؛ بلكه مرا آموزگارى آسان گير برانگيخت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ياد دهيد و سخت نگيريد كه ياددهنده از سخت گيرنده بهتر است.

ابن عباس:پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: ياد دهيد و آسان گيريد و سخت مگيريد.

معاوية بن حكم سلمى: هنگامى كه با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نماز مى خواندم، ناگهان مردى از ميان نمازگزاران عطسه كرد. گفتم: خداوند تو را رحمت كند. همه آنان با نگاهشان مرا نشانه گرفتند ومن گفتم: مادرم به عزايم بنشيند، شما را چه شده است كه به من چشم دوخته ايد، پس شروع به زدن دستهايشان بر روى رانهايشان كردند و چون ديدم كه مرا به خاموشى مى خوانند، ساكت شدم. هنگامى كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ پدر و مادرم فدايش باد كه نه پيش از او و نه پس از او آموزگارى را نيكوتر از وى در ياد دادن نديدممعاوية بن حكم سلمى: هنگامى كه با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نماز مى خواندم، ناگهان مردى از ميان نمازگزاران عطسه كرد. گفتم: خداوند تو را رحمت كند. همه آنان با نگاهشان مرا نشانه گرفتند ومن گفتم: مادرم به عزايم بنشيند، شما را چه شده است كه به من چشم دوخته ايد، پس شروع به زدن دستهايشان بر روى رانهايشان كردند و چون ديدم كه مرا به خاموشى مى خوانند، ساكت شدم. هنگامى كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ نمازش را به پايان برد. به خدا سوگند نه به من چشم زهر رفت و نه مرا كتك زد و نه به من دشنام داد و [فقط]فرمود: در اين نماز هيچ سخنى از سخنان آدميان سزاوار نيست، آن تنها تسبيح و تكبير و قرآن خواندن است.