حدیث دربارهسنّت پيامبران
عَبدُاللّهِ بنُ عَمرو:خَرَجَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله ذاتَ يَومٍ مِن بَعضِ حُجَرِهِ فَدَخَلَ المَسجِدَ فَإِذا هُوَ بِحَلقَتَينِ: إحداهُما يَقرَؤونَ القُرآنَ ويَدعونَ اللّهَ، والاُخرى يَتَعَلَّمونَ ويُعَلِّمونَ. فَقالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله: كُلٌّ عَلى خَيرٍ هؤُلاءِ يَقرَؤونَ القُرآنَ ويَدعونَ اللّهَ، فَإِن شاءَ أعطاهُم وإن شاءَ مَنَعَهُم، وهؤُلاءِ يَتَعَلَّمونَ ويُعَلِّمونَ، وإنَّما بُعِثتُ مُعَلِّمًا فَجَلَسَ مَعَهُم ۱.
عبداللّه بن عمرو:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله روزى از يكى از حجره هاى خود بيرون آمد و داخل مسجد شد و با دو حلقه روبرو شد: يك حلقه قرآن مى خواندند و خدا را ياد مى كردند و حلقه ديگر به يادگرفتن و ياد دادن سرگرم بودند. پيامبر صلى الله عليه و آلهفرمود: همه اينها در كار خيرند. اينان به تلاوت قرآن مشغول اند و دعا مى كنند. اگر خدا بخواهد به ايشان عطا مى كند و اگر بخواهد باز مى دارد، و آنان به آموختن وفراگرفتن سرگرم اند ومن آموزگار برانگيخته شدم، پس با آنان نشست.
۱.سنن ابن ماجة: 1 / 83 / 229؛ وراجع منية المريد: 106.