پناه جويى از نادانى

ام سلمة:پيامر خدا صلى الله عليه و آله هر گاه از خانه بيرون مى رفت مى گفت: به نام خدا. پروردگارم به تو پناه مى برم از اينكه بلغزم يا گمراه گردم، ستم كنم يا بر من ستم شود، نادانى كنم يا بر من نادانى شود.

امام على عليه السلامـ در دعاى يوم الهرير در پيكار صفّينـ: خدايا!. از نادانى و بيهودگى و از گفتار و كردار بد به تو پناه مى برم.

امام صادق عليه السلامـ در دعاى صبح و شامـ: خدايا! با تو شام مى كنيم و با تو صبح مى كنيم و با تو زنده ايم و با تو مى ميريم و به سوى تو مى آييم و به تو پناه مى برم، از اينكه كسى را خوار گردانم يا خوار شوم، گمراه سازم يا گمراه شوم، ستم كنم يا بر من ستم شود و نادانى كنم يا بر من نادانى شود.

عبدالرحمان بن سيابه:امام صادق عليه السلام اين دعا را به من داد: «سپاس خدايى را كه صاحب حمد است و شايسته و نهايت و محلّ آن. و پناه مى برم از اينكه نادانى را با دانش و جفا را با بردبارى و ستم را با دادگرى و گسستن را با نيكى و بى تابى را با شكيبايى جا به جا كنم».