عرفات
3 حدیث
الإمام الصادق عليه السلام:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله وَقَفَ بِعَرَفاتٍ، فَلَمّا هَمَّتِ الشَّمسُ أن تَغيبَ قَبلَ أن تَندَفِعَ ۱ قالَ ۲:
اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِنَ الفَقرِ ومِن تَشَتُّتِ الأَمرِ، ومِن شَرِّ ما يَحدُثُ بِاللَّيلِ وَالنَّهارِ، أمسى ظُلمي مُستَجيرا بِعَفوِكَ، وأمسى خَوفي مُستَجيرا بِأَمانِكَ، وأمسى ذُلّي مُستَجيرا بِعِزِّكَ، وأمسى وَجهِيَ الفاني مُستَجيرا بِوَجهِكَ الباقي، يا خَيرَ مَن سُئِلَ، ويا أجوَدَ مَن أعطى، جَلِّلني بِرَحمَتِكَ، وألبِسني عافِيَتَكَ، وَاصرِف عَنّي شَرَّ جَميعِ خَلقِكَ. ۳
امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا در عرفات، وقوف كرد. خورشيد كه خواست غروب كند، پيش از آن كه شتاب گيرد، گفت: «بار خدايا، من از فقر و از پراكندگى امور و از شرّ آنچه در شب و روز رخ مى دهد، به تو پناه مى برم. امشب از ستم خويش، به بخشش تو پناه مى برم. امشب از ترس خويش، به امنيت تو پناه مى برم. امشب از خوارى خويش، به عزّت تو پناه مى برم. امشب، روى نيست شونده ام را به روى جاويدان تو پناه مى دهم. اى بهترين كسى كه از او درخواست مى شود! اى بخشنده ترين عطا كننده! مرا در پوشش رحمت خود قرار ده و جامه عافيتت را بر تن من بپوشان و گزند همه آفريدگانت را از من دور گردان».
الإمام الصادق عليه السلام:إذا وَقَفتَ بِعَرَفاتٍ، فَاحمَدِ اللّهَ وهَلِّلهُ، ومَجِّدهُ وأثنِ عَلَيهِ، وكَبِّرهُ مِئَةَ تَكبيرَةٍ، وَاقرَأ: «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» مِئَةَ مَرَّةٍ، وتَخَيَّر لِنَفسِكَ مِنَ الدُّعاءِ ما أحبَبتَ، وَاجتَهِد فَإِنَّهُ يَومُ دُعاءٍ ومَسأَلَةٍ، وتَعَوَّذ بِاللّهِ مِنَ الشَّيطانِ، فَإِنَّ الشَّيطانَ لَن يُذهِلَكَ ۱
في مَوضِعٍ أحَبَّ إلَيهِ مِن أن يُذهِلَكَ في ذلِكَ المَوضِعِ. ۲
امام صادق عليه السلام:هر گاه در عرفات وقوف كردى، خداى را بستاى و او را به يگانگى ياد كن و مجد و ثناى او بگو و صد مرتبه تكبير بگو و «قل هو اللّه احد» را صد بار بخوان و هر دعايى كه دوست داشتى، براى خودت انتخاب كن و [در نيايش و عبادت] بكوش؛ زيرا آن روز، روز دعا و خواستن است، و از شيطان به خدا پناه ببر؛ زيرا شيطان در هيچ مكانى، به اندازه آن مكان دوست ندارد كه از ياد خدا غافل گرداند.
الكافىـ به نقل از هارون بن خارجه ـ: شنيدم امام صادق عليه السلام در آخرين سخنش به هنگام كوچيدن [از منا به سوى مكّه]مى گويد: «بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه ستم كنم يا به من ستم شود، يا رشته خويشاوندى را ببُرم، يا همسايه اى را بيازارم».