حدیث دربارهمصيبت
الإمام عليّ عليه السلامـ في دُعاءٍ يَلجَأُ فيهِ إلَى اللّهِ لِيَهدِيَهُ إلَى الرَّشادِ ـ: اللّهُمَّ إنَّكَ آنَسُ الآنِسينَ لِأَولِيائِكَ. إن أوحَشَتهُمُ الغُربَةُ آنَسَهُم ذِكرُكَ، وإن صُبَّت عَلَيهِمُ المَصائِبُ لَجَؤوا إلَى الاِستِجارَةِ بِكَ، عِلما بِأَنَّ أزِمَّةَ الاُمورِ بِيَدِكَ، ومَصادِرَها عَن قَضائِكَ. ۱
امام على عليه السلامـ در دعايى كه در آن به خدا پناه مى برد تا او را به راستى و درستى، ره نمون شود ـ: بار خدايا! تو براى دوستانت، انيس ترينِ انيسانى. اگر تنهايىِ غربتْ آنان را فراگيرد، ياد تو مونس ايشان است و اگر مصيبت ها بر آنان فرو ريزد، به حمايت خواهى از تو پناه مى برند؛ چرا كه مى دانند زمام كارها در دست توست و خاستگاه آنها، فرمان توست.
۱.
نهج البلاغة: الخطبة 227