حدیث دربارهبيرون رفتن از خانه
الإمام الباقر عليه السلام:مَن قالَ حينَ يَخرُجُ مِن بابِ دارِهِ: «أعوذُ بِما عاذَت بِهِ مَلائِكَةُ اللّهِ ۱ مِن شَرِّ هذَا اليَومِ الجَديدِ الَّذي إذا غابَت شَمسُهُ لَم تَعُد، ومِن شَرِّ نَفسي ومِن شَرِّ غَيري، ومِن شَرِّ الشَّياطينِ، ومِن شَرِّ مَن نَصَبَ لِأَولِياءِ اللّهِ، ومِن شَرِّ الجِنِّ وَالإِنسِ، ومِن شَرِّ السِّباعِ وَالهَوامِّ، ومِن شَرِّ رُكوبِ المَحارِمِ كُلِّها، اُجيرُ نَفسي بِاللّهِ مِن كُلِّ شَرٍّ»، غَفَرَ اللّهُ لَهُ وتابَ عَلَيهِ، وكَفاهُ الهَمَّ، وحَجَزَهُ عَنِ السّوءِ، وعَصَمَهُ مِنَ الشَّرِّ. ۲
امام باقر عليه السلام:هر كس هنگامى كه از سرايش خارج مى شود، بگويد: «پناه مى برم به كسى كه فرشتگان خدا بر او پناه بردند، از شرّ اين روز جديدى كه چون خورشيدش غروب كند، باز نمى گردد، و از شرّ خودم و از شرّ جز خودم، و از شرّ شياطين، و از شرّ كسى كه با دوستان خدا به دشمنى برخاسته، و از شرّ جن و انس، و از شرّ درندگان و گزندگان، و از شرّ دست يازيدن به سراسر حرام ها. خود را از هر شرّى، در پناه خدا در مى آورم»، خداوند او را مى آمرزد و توبه اش را مى پذيرد، و نگرانى هايش را مى زدايد، و از بدى دورش مى دارد و از گزند، مصونش مى دارد.