حدیث دربارهمصون ماندن از توطئه دشمنان
الأمان عن ابن عبّاس:قُلتُ لِأَميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام لَيلَةَ صِفّينَ: أما تَرَى الأَعداءَ قَد أحدَقوا بِنا؟ فَقالَ: وقَد راعَكَ هذا؟ قُلتُ: نَعَم.
فَقالَ: اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ أن اُضامَ في سُلطانِكَ، اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ أن أضِلَّ في هُداكَ، اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ أن أفتَقِرَ في غِناكَ، اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ أن أضيعَ في سَلامَتِكَ، اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ أن اُغلَبَ وَالأَمرُ لَكَ.
أقولُ أنَا: فَكَفاهُ اللّهُ ـ جَلَّ جَلالُهُ ـ أمرَهُم. ۱
الأمانـ به نقل از ابن عبّاس ـ: در شب صفّين، به امير مؤمنان گفتم: نمى بينى كه دشمنان، ما را در ميان گرفته اند؟!
فرمود: «اين، تو را ترسانده است؟».
گفتم: آرى.
گفت: «بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه با وجود قدرت تو، به من ستم شود. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه با وجود راه نمايى تو، گم راه شوم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه با وجود توانگرىِ تو، نيازمند شوم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه با وجود سلامت تو، تباه شوم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه اختيار و فرمان روايى با تو باشد و با اين حال، من مغلوب شوم».
من (راوى) مى گويم: پس خداوند عز و جل او را در كار آنان كفايت فرمود [و شرّشان را دفع كرد].
۱.
الأمان: ص 126