مصون ماندن از توطئه دشمنان
3 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن أرادَهُ إنسانٌ بِسوءٍ، فَأَرادَ أن يَحجُزَ اللّهُ بَينَهُ وبَينَهُ، فَليَقُل حينَ يَراهُ: «أعوذُ بِحَولِ ۱ اللّهِ وقُوَّتِهِ، مِن حَولِ خَلقِهِ وقُوَّتِهِم، وأعوذُ بِرَبِّ الفَلَقِ مِن شَرِّ ما خَلَقَ»، ثُمَّ يَقولُ ما قالَ اللّهُ عز و جل لِنَبِيِّهِ صلى الله عليه و آله: «فَإِن تَوَلَّوْاْ فَقُلْ حَسْبِىَ اللَّهُ لَا إِلَـهَ إِلَا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ» ۲؛ صَرَفَ اللّهُ عَنهُ كَيدَ كُلِّ كائِدٍ، ومَكرَ كُلِّ ماكِرٍ، وحَسَدَ كُلِّ حاسِدٍ، ولا يَقولَنَّ هذِهِ الكَلِماتِ إلّا في وَجهِهِ، فَإِنَّ اللّهَ يَكفيهِ بِحَولِهِ. ۳
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس كه شخصى نسبت به او قصد بدى داشته باشد و او بخواهد كه خداوند مانع [گزند رسانى] او شود، هر گاه چشمش به او افتاد، بگويد: «به نيرو و توان خدا پناه مى برم از نيرو و توان مخلوق او، و به پروردگار سپيده دم پناه مى برم از شرّ آنچه آفريده است». سپس همان چيزى را بگويد كه خداوند عز و جل به پيامبرش صلى الله عليه و آله فرموده است: «پس اگر روى برتافتند، بگو: خداوند مرا بس است كه هيچ معبودى جز او نيست. بر او توكّل كردم و او پروردگار عرش بزرگ است». [با گفتن اين كلمات،] خداوند توطئه هر توطئه گر و نيرنگ هر نيرنگباز و بدخواهىِ هر بدخواهى را از او دور مى سازد. اين جملات را فقط بايد در روى او بگويد؛ چرا كه خداوند با نيروى خود، او را نگه مى دارد.
رسولُ اللّه صلى الله عليه و آلهـ لِزَيدِ بنِ أرقَمَ، فِي الاِستِعاذَةِ مِنَ الأَعداءِ ـ: إن أرَدتَ ألّا يُصيبَكَ شَرُّهُم، ولا يَنالَكَ مَكرُهُم، فَقُل إذا أصبَحتَ: «أعوذُ بِاللّهِ مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيمِ»؛ فَإِنَّ اللّهَ يُعيذُكَ مِن شَرِّهِم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به زيد بن ارقم، در باره پناه بردن به خدا از دشمنان ـ: اگر خواستى گزند آنان به تو نرسد و نيرنگشان در تو اثر نكند، هر گاه صبح كردى، بگو: «به خدا پناه مى برم از شيطان رجيم». [در اين صورت،]خداوند تو را از گزندشان در پناه خود مى دارد.
۱.التفسير المنسوب إلى الإمام العسكري عليه السلام: ص 19، بحار الأنوار: ج 86 ص 260 ح 29.
الأمان عن ابن عبّاس:قُلتُ لِأَميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام لَيلَةَ صِفّينَ: أما تَرَى الأَعداءَ قَد أحدَقوا بِنا؟ فَقالَ: وقَد راعَكَ هذا؟ قُلتُ: نَعَم.
فَقالَ: اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ أن اُضامَ في سُلطانِكَ، اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ أن أضِلَّ في هُداكَ، اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ أن أفتَقِرَ في غِناكَ، اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ أن أضيعَ في سَلامَتِكَ، اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ أن اُغلَبَ وَالأَمرُ لَكَ.
أقولُ أنَا: فَكَفاهُ اللّهُ ـ جَلَّ جَلالُهُ ـ أمرَهُم. ۱
الأمانـ به نقل از ابن عبّاس ـ: در شب صفّين، به امير مؤمنان گفتم: نمى بينى كه دشمنان، ما را در ميان گرفته اند؟!
فرمود: «اين، تو را ترسانده است؟».
گفتم: آرى.
گفت: «بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه با وجود قدرت تو، به من ستم شود. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه با وجود راه نمايى تو، گم راه شوم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه با وجود توانگرىِ تو، نيازمند شوم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه با وجود سلامت تو، تباه شوم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه اختيار و فرمان روايى با تو باشد و با اين حال، من مغلوب شوم».
من (راوى) مى گويم: پس خداوند عز و جل او را در كار آنان كفايت فرمود [و شرّشان را دفع كرد].
۱.الأمان: ص 126، المصباح للكفعمي: ص 402، مُهَج الدعوات: ص 134 وليس فيهما ذيله من «أقول.»، بحار الأنوار: ج 76 ص 259 ح 52.