حدیث دربارهايمن ماندن از شيطان

رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله:ما مِن رَجُلٍ يَدعو بِهذَا الدُّعاءِ في أوَّلِ لَيلِهِ وأوَّلِ نَهارِهِ، إلّا عَصَمَهُ اللّهُ مِن إبليسَ وجُنودِهِ: بِاسمِ اللّهِ ذِي الشَّأنِ، عَظيمِ البُرهانِ، شَديدِ السُّلطانِ، ما شاءَ اللّهُ كانَ، أعوذُ بِاللّهِ مِنَ الشَّيطانِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مردى نيست كه در آغاز شب و آغاز روزش اين دعا را بخواند، مگر آن كه خداوند او را از اهريمن و لشكريانش مصون مى دارد: «به نام خدايى كه مقامش بلند، برهانش بزرگ و سلطنتش نيرومند است. آنچه خدا بخواهد، همان مى شود. از شيطان به خدا پناه مى برم».
۱.
تاريخ دمشق: ج 40 ص 268 ح 8109 عن أبي الزبير بن العوّام

احادیث دیگر این موضوع

۸
تفسير الطبرىـ به نقل از يزيد بن قسيط ـ: پيامبران در بيرون از آبادى هاى خود، مسجدهايى داشتند. هر گاه پيامبرى مى خواست از پروردگارش در باره چيزى خبر بگيرد، به مسجدش مى رفت و نمازى را كه خدا بر او نوشته [و واجب كرده]بود، به جاى مى آورد و سپس آنچه مى خواست، درخواست مى كرد. روزى پيامبرى در مسجدش نشسته بود كه دشمن خدا (شيطان) آمد و ميان او و قبله نشست. آن پيامبر عليه السلام گفت: «پناه مى برم به خدا از شيطان رانده شده!». دشمن خدا گفت: آيا كسى را كه از او [به خدا]پناه مى برى، ديده اى؟ خود اوست. (خود من هستم). پيامبر عليه السلام گفت: «پناه مى برم به خدا از شيطانِ لعين!» و سه بار آن را باز گفت. دشمن خدا گفت: به من بگو كه با چه چيز، از من مى رهى؟ پيامبر صلى الله عليه و آله دو بار گفت: «نه، تو به من بگو كه با چه چيزى، بر آدميزاد چيره شوى؟». سپس هر يك از آن دو، با ديگرى گلاويز شد. پيامبر عليه السلام گفت: «خداى بلند آوازه مى فرمايد: «تو را بر بندگان من، تسلّطى نيست، مگر [بر] كسانى از گم راهان كه تو را پيروى كنند» ». دشمن خدا گفت: اين را پيش از آن كه تو به دنيا بيايى، شنيده ام! پيامبر عليه السلام گفت: «خداى بلند آوازه مى فرمايد: «و اگر از شيطان وسوسه اى به تو مى رسد، به خدا پناه ببر؛ زيرا او شنواى داناست» . به خدا سوگند كه من هرگز وجود تو را احساس نكردم، مگر آن كه از تو به خدا پناه جستم». دشمن خدا گفت: راست گفتى، با همين [كارت]، از من مى رهى. پيامبر عليه السلام گفت: «حال، تو به من بگو كه چگونه بر آدميزاد چيره مى شود؟». گفت: در هنگام خشم و در هنگام هوس، او را فرو مى گيرم.
مصباح الشريعةـ در حديثى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است ـ: هر گاه شيطان وسوسه كنان به نزدت آمد تا تو را از راه حق به دَر بَرَد و ياد خدا را فراموشت سازد، از او به پروردگار خودت و پروردگار او پناه ببر؛ زيرا او حق را در برابر باطل حمايت مى كند و ستم ديده را يارى مى رساند، كه فرمود: «او را بر كسانى كه ايمان آورده اند و بر پروردگارشان توكّل مى كنند، تسلّطى نيست» و تو هرگز توان اين كار (پناه بردن از شيطان به خدا) را ندارى و نحوه آمدن او و راه هاى وسوسه اش را نمى شناسى، مگر با مراقبت هميشگى و ايستادگى بر بساط چاكرى [ـِ خدا] و ترس از صحراى محشر، و بسيارىِ ياد [ـِ خدا]. اما آن كه مراقب اوقاتش نباشد، شكار شيطان است. از آنچه شيطان بر اثر اغواگرى و گردن فرازى با خود كرد، عبرت بگير. آن جا كه عمل او و عبادتش و بينشش و گستاخى اش او را فريفت و خودبينش كرد، عملش و معرفتش و استدلالات عقلى اش، او را تا ابد گرفتار لعنت كرد. حال [كه او با خود چنين كرد،]در باره نصيحت و دعوت او نسبت به ديگران، چه خيال مى كنى؟! پس به استوارترين ريسمان خدا چنگ بزن كه همان پناه بردن به خداست و اين كه [بدانى] در هر دمى، به او نيازمندى و تو را از او گزيرى نيست. زنهار كه شيطان با زيبا جلوه دادن طاعاتت در نظر تو، فريبت ندهد؛ چرا كه شيطان نود و نه در از خوبى را بر تو مى گشايد تا در صدمين در، برتو چيره گردد. پس با ناسازگارى و بستن راه بر شيطان و مخالفت با خواهش هايش، با او مقابله كن.